widows for widows merk
0
0.00 0 artikelen

Geen producten in de winkelwagen.

Reizen, Rouw en de nieuwe Realiteit

 

Wow …..wat een epic zonsopgang ervaar ik vandaag in de woestijn. Ik zie het licht van de dag langzaam, maar heel gestaag over de roodstenen rotsen, de strijd van het donker winnen.

 

Wat ervaar ik een kracht van de stilte en bewonder ik met inlevingsvermogen de vaardigheden, rituelen en de warme familiezin van de Nabatieeërs. Wat een bijzondere mensen waren zij. Innovatieve, creatieve, pionierende, fantasievolle woestijnnomaden die zich ontwikkelden tot succesvolle en tolerante handelaren. Zij controleerden met verve en veel vindingrijkheid de wierook- en specerijenhandelsroutes door Arabië en Jordanië naar de Middellandse Zee, Egypte, Syrië en Mesopotamië.

 

Ze wisten met hun kennis van techniek, het weinige water ingenieus op te vangen in rotsen en onderwaterbassins, voor tijden van droogte. Talloze zwaarbeladen dromedarissen met stapels geurige peperkorrels, gemberwortel, suiker en katoen op hun rug, trokken over de handelsroutes en stopten bij Hegra, de welvarende provinciestad aan de zuidelijke grens van het koninkrijk, waar ik de dag mocht beginnen.

 

Bijzonder om daar te staan, in hun necropolis tussen de door hen zorgvuldig uit rotsen gehouwen graftombes. Wat waren ze goed voor hun familieleden die hen waren ontvallen. Heel indrukwekkend. Ook na 2000 jaar gemakkelijk voor te stellen dat de omgeving was vervuld met mensen uit alle windstreken. Een stad waar ruimte was voor verschillende culturen, een bruisende plaats vol levenslust.

 

Dit alles terug te zien aan de toegangspoorten van de tombes. Het feit daar in Saudi Arabië te zijn heeft me inspiratie en courage gegeven om vooral door te gaan. Er zijn tenslotte voldoende reden om het leven te blijven omarmen. Die eindeloze vlakte heeft me nederig doen voelen maar heeft me ook tot mezelf gebracht en om mezelf eindelijk weer ruimte te geven, lijkt het alsof ik de controle weer terug kan pakken. En dat voelt alsof het geluk weer met mij is.

 

Wie weet ben ik vluchtig aangeraakt door de geest van HINAT, een vrouw die meer dan 2000 jaar geleden, haar laatste adem uitblies.

 

Ja inderdaad, reizen betekent leven. Het is goed om uit de comfortzone te stappen, elders dan thuis adem te halen, om de sensatie te voelen dat het leven eigenlijk een avontuur is om ten volste te beleven. Niemand anders is tenslotte de hoofdpersoon van jouw eigen verhaal, dat leven heet.

 

De strijd van het licht en het donker is zo gelijk aan mijn emoties en gevoelens. Het ene moment boordevol levenslust, verlangen en zelfvertrouwen. Een ander moment zo onzeker, vol vragen en met dat nare gevoel van eenzaamheid. Jeetje, wat heb ik het leven lief en mis ik mijn geliefde die het leven achter zich liet.

 

Na de verstilde wandeling door de woestijn bij Hegra was er ineens ook voor mij weer ruimte voor het licht. Meer en meer herken en erken ik mijn rouw en de nog steeds onwerkelijke maar nieuwe realiteit. Die ik van lieverlee steeds meer en meer omarm.

 

Want ‘deep down’ ook na 4 jaar, voel ik me nog altijd een beetje schuldig wanneer ik het leven wel omarm en probeer te genieten. Juist na het overlijden van mijn lief, beleef ik iedere ademteug veel intenser. Meer dan ooit besef ik me dat mijn tijd kostbaar is. Daarom sta ik veel bewuster in de realiteit, herken ik mijn prioriteiten en is mijn agenda veel meer in balans. Hoewel…. die is wel erg vol.

 

Eigenlijk of wellicht eindelijk realiseer ik me hier in de verstilde woestijn, kijkende naar het eeuwige spel tussen licht en donker, dat ik nauwelijks ruimte heb gelaten in mijn agenda voor mijn rouw.

 

Zoals velen heb ik onbewust de keuze gemaakt om de stoere en stevige vrouw te blijven die ik altijd geacht ben te zijn. Ik word gezien als een flinke meid, was trots en wilde sterk zijn voor mijn dochter. Mijn ouders en mij zus wisten beter maar lieten mij in de waan. Ze klaagden niet omdat ik te weinig aandacht voor ze had, hadden geen oordeel, ze waren geduldig en vingen me vooral op wanneer ik er even doorheen zat.

 

Soms om samen gezellig een hapje te eten, een knuffel of een zogenoemd goed gesprek. Dat doen ze nog steeds. Zo ook, een enkele van mijn dierbare vrienden en vriendinnen. Maar de meeste zagen en herkenden de vrouw die ik altijd was geweest. Gek eigenlijk, ze zouden toch beter moeten weten. Opvallend vind ik, en heus ik draag het ze niet na, ik begrijp het zelfs, maar ze vragen nooit eens, hoe het nu echt met mij gaat. En dat creëert afstand en zo verworden ze tot de passanten van je leven. Jammer… maar ook goed omdat er dan uit het niets ineens nieuwe andere bijzonder aardige mensen op je pad komen. Je krijgt voor je het weet nieuwe vrienden en vriendinnen als je de stap uit de comfortzone weet te maken. Soms zijn het lotgenoten.

 

Kortom, ik ben gewoon doorgegaan. Heb gedaan wat er gedaan moest worden. Het allerbelangrijkste. Ik heb mijn dochter opgevangen. Ik heb haar mijn tijd en aandacht gegeven en begeleid in haar rouw. Ik heb haar beschermt en weggehouden van de narigheid. Haar rugzakje was en is al vol genoeg. Een vader die na bijna 2 jaar zwerven besloot zijn reis elders voort te zetten. Dat is nu alweer 4 jaar geleden. Dat is moeilijk te bevatten, laat staan voor een 13-jarig meisje. Na bij elkaar 6 jaar alleen en later, kan ik zeggen dat het me redelijk is gelukt haar leven in balans te brengen.

 

Ze is een vrolijke tiener die het gelukkig goed doet op school. De keuze van mijn man heeft enorm veel impact op het leven en welzijn van alles en iedereen die van hem heeft gehouden maar zeker en uit ervaring op de ontwikkeling en het leven van een jong meisje, mijn lieve dochter.

 

Maar ook op mij, wat heeft het met mij gedaan? Die tijd komt nooit meer terug en ik had de laatste 4 jaar nodig om van overleven weer tot mezelf te komen. En daar in de woestijn is het me gelukt. Ik heb mezelf hervonden, zet de schouder er onder, we gaan er samen iets moois van maken.

‘We are the privileged, we are among the living!’

 

Astrid van Heumen

Vroeger zei mijn oma het al, maart roert zijn staart en april doet wat ie wil….

 

Dit gaat over het weer. Ja waar moeten we het anders over hebben. Want inderdaad wat duurt het lang voor de lente doorzet dit jaar. Misschien komt het door mijn gemoedstoestand of is het echt allemaal een beetje ‘gloom and doom’.

 

De grijsheid van de dag geeft zo goed aan hoe ik me voel deze dagen. Gevoelig voor wat er allemaal om me heen gebeurt maar ook wat er in mijn hoofd zich af speelt. In de nacht komen de spoken, de herinneringen plagen mij en houden me uit de slaap. Maar ook wat er uit het nieuws allemaal tot ons komt. Hoe kom ik weer terug in balans, het ritme maar vooral die hele eigen vertrouwde bubbel, zonder alle narigheid van buitenaf. We hebben het tenslotte al genoeg aan onszelf, nietwaar?

 

Het zijn tenslotte verontrustende tijden, waar zijn we nog veilig? De wereld staat in vuur en vlam, de drones vliegen af en aan, een nieuw kabinet is nog immer niet geformeerd, het weer is onstuimig en onrustig, regen in de woestijn en al dan niet bewust aangestoken vuur vernietigt 400 jaar geschiedenis in Kopenhagen. De tot de verbeeldingsprekende drakentoren, een eeuwenoud punt van herkenning is naar beneden gestort en daarmee ook voor een moment de moed als lood in mijn schoenen. Niet eens de oorlog in de Oekraïne noch de afschuwelijke beelden uit Gaza heeft me stuk kunnen krijgen. Hoe dan?  Waarschijnlijk omdat de teloorgang samen met zoete herinneringen verbonden aan mijn man, het sprookjesachtige nooit veranderende beeld, zo kenmerkend voor het kalme onderkoelde Noorden van de Noormannen, plots zo ruw is verstoord.

 

Of zit ik gewoon niet goed in mijn vel. Ik moet tenslotte hoesten, heb last van keelpijn en ongekend snel tranende ogen.

 

Thuis overheerst de nieuwe werkelijkheid. Soms denk ik best knap allemaal hoe ik de ballen in de lucht kan houden. Maar jeetje, wat een verantwoordelijkheden en een hoge kosten brengt het allemaal met zich mee. Het huishouden, de boodschappen, het gas water en licht. En dan het vervoer. Wow…. hoe houden we het allemaal vol?

 

Het leven is een feestje, maar voor het ophangen van de slingers heb ik bijna geen tijd. Ik geef toe ik sta gewoon in ‘the survival modus’. En dan moet je wel oppassen niet bitter te worden. Het is heel eerlijk best vreselijk lastig als je beseft dat je het echt allemaal alleen moet doen.

 

Die lieve vriendinnen die maar zelden nog van zich laten horen of die zonder enig empathisch vermogen vragen hoe het vrijgezellenbestaan bevalt….  Echt je zou ze toch?

Maar ze bedoelen het heus niet kwaad, ze weten niet beter of zich geen houding te geven. Zo praat ik hun gedrag goed, anders houd ik geen vrienden meer over. Maar heb ik die eigenlijk dan nog wel? Ik moet echt oppassen niet te emotioneel te worden. Voor ik het weet heb ik een burn-out, als ik zo doorga….

 

Laatst bekende een vriendin notabene me best jaloers te zijn op mijn herwonnen vrijheid. Echt ze hebben geen idee waar ze het over hebben. Maakt allemaal niet uit, maar wij weten wel beter. Toch doet het pijn, heus, het steekt.

 

Gelukkig zijn er ook die echte onverwachte lieve schatten die soms uit het niets vragen hoe het gaat met mijn dochter. Heel lief maar waarom vraagt niemand aan mij hoe het met mij gaat?

 

Ja en hoe gaat het met mijn dochter? Nou heb je even? Hoe gaat het met een tiener, boordevol emoties en rond gierende hormonen die zich realiseert wat er echt gebeurd is toen haar vader besloot zijn onomkeerbare keuze te maken? Die snottert en koortsig is en al voor de tweede dag in bed blijft en niets tot weinig eet?

 

En hoe het met mij gaat?......

Gewoon doorgaan met dezelfde symptomen als mijn dochter, meer zit er vandaag niet in.

 

Dus ook ik besluit naar bed te gaan. Best lekker om je zo, met een goed en eerlijk excuus even terug te trekken in de slaapkamer. De telefoon op zacht en laptop ver uit de buurt. Verheug me gewoon op een beetje rust, misschien een middagdutje?

 

Opeens gaat de deur heel stilletjes open en daar staat ze dan, mijn lieve kind. Met twee glaasjes water in haar handen vraagt ze of ze erbij mag liggen. Ik sla het bed open, natuurlijk lieverd. We nemen een slokje water en doen een middagdutje. Later die dag liggen we super ontspannen en nog een beetje koortsig gezellig een filmpje te kijken op de laptop van mijn dochter.

 

“Wat fijn hè mama, om samen een dagje ziek te zijn. Zo gezellig, misschien moeten we dat maar wat vaker doen? Pfff ze moest eens weten hoe blij ik was met de goede uitslag van de mammografie. Ja het leven is een feestje! Dochterlief en ik, wij redden het samen wel. Wij hebben het leven, wij hebben elkaar en we hebben er zin in om er wat moois van te maken.

Paardentherapie voor mensen met verlies

 

 

 

In deze aflevering

Deze aflevering ga ik in gesprek met Jan de Vries van StijgCoaching. Jan heeft in Den Ilp, onder de rook van Amsterdam, een mooi bedrijf met Friese Paarden. Met Jan praat ik over hoe hij zijn paarden inzet om mensen te coachen en begeleiden. Paarden geven je feedback, paarden communiceren met je zonder te oordelen. Paarden laten je voelen of je bij jezelf bent of bij jezelf wegvlucht. Paarden kunnen je troost bieden. Door te communiceren met paarden kan je opeens tot inzichten komen die voorheen onvindbaar leken.

 

 

Deel deze link vooral met mensen voor wie dit belangrijk kan zijn.

Seizoen 3 aflevering 10 van WidowTalk: 'Paardentherapie voor mensen met verlies. Een gesprek met Jan de Vries'

Ga hier naar de 10e aflevering van seizoen 3

Of luister hier eerst de trailer

Vergeet je niet te abonneren op WidowTalk, zodat je geen aflevering mist. Wil je de moeite nemen een review en beoordeling achter te laten?

 

 

Over WidowTalk

Met WidowTalk maken we podcast afleveringen waarin we met elkaar over onze ervaringen praten of relevante partijen en dienstverleners interviewen.

Wil je geen aflevering missen, klik dan op volgen in de app waarmee je WidowTalk luistert.

Heb je een suggestie? Laat het ons weten via: marianne@widows4widows.com

Laat vooral een review of beoordeling achter, we zijn benieuwd naar je mening!

Blijf op de hoogte van events, nieuws, voordeelacties en partnerdeals. 

widows for widows merk
Je partner overlijdt, hoe ga jij verder? Via contact met lotgenoten en in samenwerking met onze partners, bieden wij een luisterend oor en helpen wij problemen aan te pakken.

Gegevens

Widows for Widows B.V.
Herengracht 237 A
1016 BH Amsterdam
The Netherlands

NL67RABO0366729950
VAT No.: 8622.94.034.B.01
KvK: 81985746

Copyright ©2024 Widows for Widows B.V., all rights reserved. | Powered by Customerscope
menuchevron-down
linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram