Je hoeft het wiel niet alleen uit te vinden, het niet alleen te dragen … dat weten we eigenlijk wel. Ook dat we veel kunnen leren van elkaars ervaringen …. Maar …. Het is best een gedoe, je hebt er moed voor nodig, die befaamde drempel zullen we toch moeten nemen. We realiseren ons dat we het uiteindelijk allemaal echt zelf moeten doen!
Daarom is het fijn te laten weten dat wij als Community langzaam maar gestaag groeien. Steeds meer mensen lezen onze nieuwsbrief en ook kunnen we meer leden verwelkomen.
Het is een feit dat contact met lotgenoten niet alleen helend is. Het is echt bijzonder en prettig te ervaren dat je aan een half woord al genoeg hebt, wetende dat je elkaar voor het eerst hebt ontmoet.
Soms verandert één gebeurtenis het hele leven.
Een overlijden, een verlies raakt niet alleen een relatie, maar ontwricht vaak een complete werkelijkheid die jarenlang vertrouwd en vanzelfsprekend was. Voor veel weduwen en weduwnaars verdwijnt niet alleen hun partner, maar ook het dagelijkse ritme, het gezamenlijke toekomstbeeld, de vanzelfsprekende gesprekken aan tafel, de sociale dynamiek en het gevoel van veiligheid en continuïteit.
De buitenwereld gaat meestal sneller verder dan degene die achterblijft. Na de eerste periode van aandacht, kaarten, bloemen en praktische hulp ontstaat voor velen een stille fase waarin het echte verwerken pas begint. Juist dan voelen veel mensen hoe groot de impact van verlies werkelijk is.
Daarom geloven wij bij Widows & Widowers zo sterk in het belang van onze Community en lotgenotencontact.
Niet omdat verdriet opgelost kan worden of omdat er snelle antwoorden bestaan. Maar omdat wij er rotsvast in geloven dat niemand een ingrijpend verlies volledig alleen zou moeten dragen.
Veel weduwen en weduwnaars geven aan dat zij zich eenzaam voelen, zelfs wanneer er mensen om hen heen zijn die van hen houden. Familie en vrienden bedoelen het vaak goed, maar weten niet altijd hoe diep verlies doorwerkt in het dagelijks leven. Sommige gesprekken worden ongemakkelijk, onderwerpen worden vermeden en de omgeving verwacht soms onbewust dat iemand “weer verder gaat”.
Toch werkt rouw niet volgens een vaste tijdlijn. Verdriet komt in golven. Soms onverwacht. Soms jaren later. Je kunt er geen peil op trekken.
Lotgenoten begrijpen vaak zonder uitgebreide uitleg wat iemand doormaakt. Zij herkennen de slapeloze nachten, de stilte in huis, het ontbreken van toekomstplannen, de administratieve chaos, het verlies van gezamenlijke vrienden en ook het schuldgevoel dat kan ontstaan wanneer er langzaam weer ruimte komt voor een glimlach of een moment van plezier.
En precies in die herkenning ontstaat iets moois. Het gevoel dat je niet gek bent. Dat je al die emoties die door je lijf gieren volstrekt normaal zijn. Dat je echt niet de enige bent die zich soms verdwaalt voelt in een nieuwe werkelijkheid.
Widows & Widowers betekent daarom veel meer dan alleen contact. We zijn een Community, waar het fijn is om elkaar te herkennen en te ontmoeten.
Bij Widows & Widowers geloven we dat naast rouw je het leven weer kunt en mag omarmen. Dat betekent niet dat je jouw overleden partner niet liefhebt of dat je alle herinneringen achter je laat.
De Liefde verdwijnt niet, de herinneringen blijven. Het is wel zaak om ruimte te geven voor nieuwe herinneringen en zelfs vrolijkheid. Dat weten we ook wel, maar toch blijft het lastig. Maar wij zijn er voor jou en kijken ondanks de dagelijkse uitdagingen met een positief gemoed naar de toekomst. Wie weet wat het leven nog allemaal voor ons in petto heeft.
Met Widows & Widowers doen we ons best om het iets gezelliger maken.
Langzaam ontstaat, ruimte. Ruimte om weer adem te halen, opnieuw verbinding te voelen. Ruimte om voorzichtig vooruit te kijken zonder het verleden tekort te doen. Hoe geruststellend is het te weten dat ons menselijk brein en ons hart op deze manier weer zin in het leven geeft.
Dat proces verloopt voor iedereen anders. Voor de één begint het met een gesprek. Voor een ander met een wandeling, een gezamenlijke activiteit of simpelweg het lezen van verhalen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Ook opruimen en overzicht creëren in de administratie of financiën helpt om de grip terug te krijgen.
Verbinding zoeken en openstaan voor wat er op je pad komt is goed. Daarover vertellen wij en onze sprekers je graag meer op 23 juni as.
Binnen onze Community willen wij ruimte bieden voor zowel verdriet als toekomstperspectief. Voor kwetsbaarheid én veerkracht. Voor steun, praktische hulp, inspiratie en menselijk contact.
Want uiteindelijk gaat het niet alleen over verlies.
Het gaat ook over opnieuw leren leven.
Naast emotioneel verdriet komen veel weduwen en weduwnaars terecht in een fase waarin zij zichzelf opnieuw moeten uitvinden. Ineens rust er verantwoordelijkheid op één persoon. Er moeten keuzes worden gemaakt over werk, financiën, gezondheid, gezin, wonen en toekomst.
Dat kan overweldigend zijn.
Juist daarom kan coaching een belangrijke rol spelen. Niet als snelle oplossing, maar als ondersteuning bij het hervinden van richting, vertrouwen en balans.
Veel mensen worstelen met vragen als:
Goede begeleiding kan helpen om stap voor stap opnieuw stabiliteit op te bouwen en mensen te ondersteunen in een periode waarin alles onzeker voelt.
Soms zit vooruitgang juist in kleine dingen. Een eerste afspraak buitenshuis. Weer koken voor jezelf. Een nieuwe routine vinden. Een hobby oppakken. Of simpelweg weer voelen dat er momenten mogen bestaan waarop het leven iets lichter aanvoelt.
Op 23 juni organiseren wij tijdens International Widows Day een bijzondere bijeenkomst in Grand Hotel Karel V, Geertebolwerk 1 in Utrecht.
Een dag die in het teken staat van verbinding, inspiratie, ontmoeting en herkenning.
Niet vanuit oppervlakkige positiviteit of de gedachte dat verdriet “over” moet zijn, maar vanuit menselijkheid, zachtheid en het besef dat mensen ook na een groot verlies opnieuw perspectief mogen ervaren.
Daarnaast is er ruimte voor ontmoeting, gesprekken en het delen van ervaringen met anderen die begrijpen hoe ingrijpend verlies kan zijn.
Wij hopen een omgeving te creëren waarin mensen zich gezien, welkom en veilig voelen.
Of je partner kort geleden is overleden, of het verlies al langer geleden plaatsvond je bent van harte welkom:
En soms begint een nieuw hoofdstuk niet met grote veranderingen, maar met een ontmoeting, een gesprek of simpelweg het gevoel dat er mensen zijn die werkelijk begrijpen wat je voelt.
Met warmte,
Astrid
Er is een moment in het proces van verlies dat je niet wordt uitgelegd.
Een moment waarop je beseft dat je niet alleen je partner bent verloren, maar dat er iets anders, iets stillers en misschien wel net zo ingrijpends verandert - de manier waarop de wereld naar jou kijkt, en hoe jij je verhoudt tot die wereld.
In de eerste periode na het overlijden word je gedragen. Letterlijk en figuurlijk.
Er zijn bloemen, kaarten, berichten. Mensen die aanbellen met eten, die even blijven zitten, die zeggen: “Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik ben er.” En hoe rauw het verdriet ook is, die nabijheid voelt als een zachte deken, iets wat je helpt om de eerste dagen en weken überhaupt door te komen.
Maar wat me, en zoveel anderen, heeft verrast, is dat deze fase tijdelijk is. En dat daarna een veel complexere realiteit begint.
Langzaam, bijna ongemerkt, verandert er iets. Gesprekken worden voorzichtiger, soms omfloerst, alsof mensen bang zijn om het verkeerde te zeggen en daardoor juist minder zeggen.
Je voelt het in de stiltes. In de zinnen die halverwege worden afgebroken. In het vermijden van jouw verhaal.
Mensen lijken te blijven zoeken naar het verdriet. Alsof het gesprek alleen bestaansrecht heeft zolang het gevoed wordt door leed.
Terwijl jij soms juist verlangt naar lichtheid. Naar het gewone leven.
Misschien nog confronterender is de afwezigheid. Mensen van wie je dacht dat ze dichtbij zouden blijven, worden stiller.
En juist daar kan een ander gevoel binnensluipen: eenzaamheid. Niet alleen het alleen zijn, maar het niet meer volledig gezien worden.
Wereldwijd behoort ongeveer 8 tot 10% van de bevolking tot weduwen, weduwnaars of nabestaanden. In Nederland alleen al gaat het om meer dan 1,8 miljoen mensen.
En toch voelt het vaak alsof je de enige bent.
En dan gebeurt er iets bijzonders. Er staan mensen op die je niet had verwacht. Mensen die blijven, luisteren en er echt zijn.
Juist vanuit deze ervaring is Widows & Widowers ontstaan. Omdat we voelden dat het anders moest.
Een community en support navigatiesysteem waar verbinden en verbonden zijn centraal staat.
Een plek waar je jezelf kunt zijn. Waar je niet hoeft uit te leggen hoe het voelt.
Waar nieuwe verbindingen ontstaan. Eerlijker. Dieper.
En ergens komt er weer ruimte voor vreugde. Anders, maar echt.
Daarom nodig ik je uit.
Op 23 juni - International Widows Day - komen we samen. Om te verbinden, te delen en samen het leven weer een stukje te omarmen.
Voel je welkom om een stukje met ons mee te lopen.
Hartelijke groet,
Astrid van Heumen
Maart roert zijn staart. Als kind vond ik dat een vrolijke uitdrukking. Het had iets speels, iets lichts, bijna ondeugend. Inmiddels weet ik: de maand Maart doet meer dan alleen zijn staart roeren. In deze maand schuurt het, Maart laat voelen dat, hoewel de zonnestralen speels door de wolken breken, de kou zeker nog niet uit de lucht is.
Maart geeft de tijd langzaam en heel voorzichtig weer kleur, het droeve grijs, langzaam maakt het plaats voor een nieuw voorjaar. Maart laat je voelen dat er iets verandert, je kan er niets aan veranderen, het gebeurt gewoon. Ook wanneer je daar eigenlijk nog niet helemaal klaar voor bent.
De winter trekt zich terug, maar niet zonder weerstand. Misschien herken je dat. Want rouw… kent geen seizoenen. Of misschien juist wel.
In de winter is het stil. De wereld lijkt even stil te staan, en ergens kan dat troostend zijn.
Alsof jouw binnenwereld in lijn is met wat er buiten gebeurt. Maar dan komt de lente.
Het licht wordt sterker. De dagen langer. Mensen gaan weer naar buiten, plannen ontstaan, terrassen vullen zich. Jij ook?
En juist dan kan eenzaamheid zich scherper aftekenen. Alsof de wereld zegt: vooruit, terwijl jij misschien denkt: ik ben er nog niet.
Ik weet nog zo goed hoe dat voelde. Dat eerste voorjaar na verlies. De verwarring, het gedoe. De bijna schuldige gedachte dat het zo lekker genieten was als de zon gewoon weer scheen.
Soms denk ik wel eens hoe kan het dat de wereld doorgaat, terwijl mijn wereld stil is komen te staan? En dan helemaal de wereld van vandaag, de verontrustende tijden waarin we leven. Soms bekruipt mij een gevoel van onmacht. Hoe moet ik toch verder, zo alleen in deze donkere tijden. Maar dan herpak ik me snel weer. Want ik moet verder, sterk zijn voor mijn dochter, ik heb mijn verantwoordelijkheden. Ik moet door. Maar als ik dan alleen ben, vraag ik me best regelmatig af, hoe dan?!
En dan schijnt de zon. Dan voel ik me blij en onbezorgd. Hoe mooi is dat, een mens zit toch vreemd in elkaar. heel voorzichtig geef ik er dan aan toe. Lekker om me weer eens licht te voelen.
Wat ik ben gaan begrijpen, in de jaren van ervaring met rouw, dat de weg naar geluk geen rechte lijn is. Het is geen beslissing die je even neemt, er is geen knop die je omzet. Ik zie het meer als een beweging. Soms vooruit, dan weer achteruit. En vaak op en neer en allebei tegelijk. Verwarrend soms en ook wel weer bevrijdend om te weten dat je een mens bent. De emoties zitten je soms in de weg omdat leven vanuit het hoofd vaak makkelijker is dan vanuit het hart.
De lente leert ons iets essentieels. Dat groei niet betekent dat het oude verdwijnt. Maar dat er iets nieuws ontstaat, naast wat er al is. Schitterend toch? De boom vergeet de winter niet en kiest er toch voor om opnieuw uit te lopen, om weer tot volle bloei te komen. En dat gaat niet in één dag.
En misschien… geldt dat ook voor jou en mij. Is er weer ruimte voor groei en bloei.
Niet perse door het verdriet los te laten, meer door het mee te nemen. Steeds opnieuw en op een andere manier. Niet als iets dat je tegenhoudt, maar als iets dat onderdeel is van wie je bent geworden. Rouw hoort bij het leven.
Alleen zijn is geen probleem maar dat nare gevoel van eenzaamheid, helaas, dat hoort er soms bij. Laten we daar eerlijk over zijn. Eenzaamheid is niet altijd en zeker niet gemakkelijk op te lossen. Zelf vlucht ik vaak in een drukke agenda. En al die goedbedoelde adviezen…
Gelukkig kunnen we het wel hier en daar verzachten. Door verbinding, herkenning en om samen even stil te staan of juist samen weer in beweging te komen. We zijn lotgenoten of niet, we weten wat we doormaken, je hoeft je niet te verschuilen.
Daar ligt ook de essentie van wat wij doen met Widows & Widowers. We zeggen niet, je moet verder. We zeggen liever, loop een stukje met ons mee. Kom naar onze events. Wandel gezellig of sportief met ons mee.
Ga er samen met op uit, dat verlicht. Zeker wanneer de zon weer gaat schijnen. Niet omdat alles dan meteen beter is. Maar omdat je het niet alleen hoeft te doen. Het helpt echt om letterlijk eens van omgeving te veranderen. Om even los te komen van alles wat herinnert, om ruimte te maken voor iets nieuws.
Op 23 juni - International Widows Day: Hotel Karel V, Utrecht van 13.00 - 17.00 uur. Hier combineren we gezelligheid met informatie, kennis en ervaring delen en een boeiend debat.
Hier staat alles in het teken om te verbinden en om vooruit te kijken.
Ook organiseren we een retraite, waar gezelligheid gecombineerd wordt met serieuze content van 4 tot 10 oktober in Albir, Spanje.
Een reis waarin je, onder begeleiding van een professional, ruimte maakt voor jezelf. Waar je de rouw niet achterlaat, maar leert hoe je deze met je mee kunt dragen, zonder dat het je leven blijft bepalen. Zodat je, bij thuiskomst, niet meer alleen overleeft… maar het leven, weer met opgewekt gemoed tegemoet zal treden.
Misschien is dat wat Maart ons uiteindelijk wil laten zien. Plannen maken en uitvoeren, durven dromen, lekker leven met de zonnestralen spelend over je gezicht.
Dat het mag schuren, dat het mag bewegen. Dat je niet hoeft te wachten tot je “er klaar voor bent.” Misschien is één kleine stap al genoeg. Een wandeling, een gesprek, een eerste “ja”. En misschien…heel misschien…voel je dan, ergens onder alles wat er nog is, dat er ook weer ruimte voor jezelf komt. Voor licht, vrolijkheid, verbinding, voor een vorm van geluk die anders is dan voorheen, maar beslist niet minder waardevol. Je hoeft het allemaal niet alleen te doen. We lopen graag een stukje met je mee.
Widows & Wdiowers: Turning loss into legacy. Be Bold. Be Brave. Be Brilliant.”
Hartelijke groet,
Astrid van Heumen
Februari ademt de liefde, zeggen ze. 14 februari Valentijnsdag. Rode harten in winkels, rode rozen, Valentijn reclames en overal verliefde stelletjes en gelukkige koppels.
Maar voor ons is liefde niet alleen romantiek.
Liefde is herinnering aan vervlogen dagen, rouw en verlies, ook is het daadkracht en doorzettingsvermogen. Maar het geeft ook gevoelens van eenzaamheid en gemis.
Wij kennen de liefde, we hebben lief gehad en dat neemt niemand ons meer af, de herinnering blijft.
Ook als onze partner er niet meer is. Wij weten beter! Liefde stopt niet, na verlies blijft het gevoel leven. Liefde verandert van vorm. Het is anders en soms is het gemis heel zwaar. Maar persoonlijk krijg ik ook kracht van het feit dat ik ben gekoesterd en dat ik lief heb gehad. Ik weet wat het is en voel me gezegend dat ik het heb mogen beleven. En wie weet wat het leven nog voor ons in petto heeft. Iedere dag is weer een nieuw avontuur, vol uitdagingen en obstakels maar bovenal overheersen de goede momenten in februari.
Het huis, jullie leven samen … was ooit gevuld met warmte en woorden. Met aanraking, plannen en dromen. Nu is het stil en soms vliegt me die stilte aan. Is het besef van de afwezigheid van mijn lief luider dan zijn geluid?
Maar dat betekent niet dat liefde weg is. Zeker niet. Liefde woont verder in jouw hart, vele jaren, samen in jouw keuzes, jouw toekomst, jouw nieuwe realiteit. Soms hard maar meestal als een zachte koestering om je heen.
We noemen het een brief aan je geliefde. Pak een mooi stuk papier en neem je pen. Schrijf in je mooiste handschrift de naam van je partner bovenaan en beschrijf een paar mooie herinneringen en waar je dankbaar voor bent, wat je voor altijd bij blijft. Iets moois en iets nieuws wat je graag wilt delen. Sluit dan af met, “waar je ook bent, weet dat je blijft wonen in mijn hart”
Leg de brief op een plek die jij bijzonder vindt. Het is geen afscheid, het is een tastbaar moment van verbinding.
Ook mag je blij zijn. Vreugde hoort ook bij het leven.
Misschien met die vluchtige kus, een zweem van een nieuwe liefde. Het leven is complex en ook de gevoelens van een mens. Lastig maar ook fijn. Geluk is voor iedereen ook wanneer je alleen bent en gewoon gelukkig met jezelf - want dat is de basis.
Een lach betekent niet dat je vergeet. Genieten mag, dat is leven en dat is een ieder gegund maar het is geen must of moeten. Je mag alles zelf bepalen, jij zit achter het stuur, het is je eigen leven. Voel je niet schuldig en zeker niet naar die ander of vrienden, buren of familie. Jij bent jij en je leeft je rouw en gaat verder.
Maar het ene moment van geluk betekent niet dat het gemis weg is. En het is goed om warmte te zoeken waar het goed voelt.
Hier zijn vier voorbeelden van kleine troostmomenten, die je kunnen helpen op een moeilijker moment deze romantische maand.
Durf te zeggen dat je jouw geliefde mist, dat het je soms zwaar valt. Het is geen zwakte, dat is het uitspreken van liefde en gevoel niet. En dat mag. Maar realiseer je goed, dat het voor de ander moeilijk is om het onderwerp aan te snijden. Voor hen is het moeilijk in te schatten en is het onderwerp vaak zwaar en beladen. Daarom willen ze het voor het gemak liever vermijden. Neem ze het niet kwalijk, maar benoem het en bespreek ook de positieve dingen van het leven. Want ook zij maken van alles mee, dat het bespreken waard is.
En wat voor mij persoonlijk een belangrijke tip is geweest. Wees lief voor jezelf. Blijf geduldig, niet te streng. Neem het van dag tot dag en zorg goed voor je hart. Het is een kwetsbaar wonder.
Misschien wil je een zin uit je brief delen met ons in de Community. Voel je vrij, het helpt anderen misschien hun woorden te vinden. En het is fijn te weten dat je niet de enige bent.
Het verbindt, we zijn tenslotte lotgenoten.
Liefs,
Astrid
Op 1 januari zitten we met elkaar in de grote zaal van het Concertgebouw in Amsterdam waar we 2026 Klassiek met een knipoog en een boodschap mogen beginnen, genietend van het Nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazers Ensemble, NBE.
Januari begint met een kalender vol lege pagina’s. Voor velen volle aandacht op de kansen en nieuwe doelen die ze voor ogen hebben. Voor mij en ik denk dat ik kan zeggen voor ons, voelt het dubbel, enerzijds de vrolijkheid van wat het nieuwe jaar ons gaat brengen maar ook heel eerlijk begint het jaar toch anders, met een leegte die je onderhuids toch steeds met je mee draagt. Niet erg, soms zelf prettig omdat het gevoel van liefde niet ophoudt maar wel dat verlies, die rouw.
Waar de wereld aftelt naar vuurwerk en champagne, en wij vrolijk meetellen, een glas heffen en een hap nemen van onze oliebol, telt ons hart mee met een verlangen dat we nooit meer beantwoord zien. Gelukkig zijn soms op die momenten de stille herinneringen welkom en fijn. Even terug naar alle voornemens. Hoe vaak hebben wij ons voorgenomen sterk te zijn, onze schouders eronder te zetten, doen wat van ons verwacht wordt, door gaan en vooral niet te vergeten.
Maar zelfs zonder die voornemens die op 1 januari vaak nog steviger worden aangezet, naast de voornemens om meer te gaan bewegen, af te vallen, stoppen met whatever’s…. Hebben we zonder een groot plan, sinds het verlies, toch eigenlijk al iets ongelooflijks gedaan:
Wij zijn er nog, wij halen adem en leven. De rollercoaster van emoties en de waan van alle dag herkennen we en we weten dat we er door heen moeten. We mogen best deze eerste dagen van het jaar trots op onszelf zijn. Ja, elke dag dat je opstaat en de dag tegemoet treedt is een overwinning. We moeten doorgaan… lieve mensen hoe doen we dat?
Kleine stappen, groot verschil!
Goede voornemens hoeven geen sprongen te zijn. Ze mogen fluisterend en zacht aanwezig zijn. Niet overdrijven, gewoon, laat het een onderdeel zijn van het leven.
Die milde voornemens voor ons in de ik vorm:
Ja - Ik mag rouwen én leven op mijn manier.
Mijn eigen tempo is goed genoeg, het gaat om mijn persoonlijke reis. Ik hoef niets te bewijzen, dit is mijn leven. Zo kan het jaar een prachtig begin zijn van een nieuwe werkelijkheid die zich gaande het jaar zich verder ontvouwt.
Plan iets eenvoudigs, iets kleins. Bijvoorbeeld: plan een koffiemoment ergens buiten de deur, alleen of met iemand anders. Plan een bezoekje, zoek een reden om iedere dag even het huis uit te gaan. Stap naar buiten. Desnoods zoiets simpels als een boodschap doen. Ga even onder de mensen, loop door de supermarkt.
Klinkt zwaar maar als je diep in de rouw bent kan dit een goed voornemen zijn, dat je kan helpen.
Zoek verbinding, bel mensen op, ga langs of nodig uit. Maar spreek met iemand die kan luisteren en jou begrijpt.
Één fijn ding per week!
Verwen jezelf met iets wat jij fijn vindt. Geef jezelf bloemen cadeau, maak je favoriete gerecht, of kijk een film, koester die goede herinnering.
Handig kan zijn om op te schrijven wat je al hebt bereikt. Hoe klein en onbeduidend het ook lijkt. Bijvoorbeeld vandaag heb ik gelachen, voelde ik me beter, heb ik opgeruimd of de moed gehad, enveloppen te openen, aan de administratie te beginnen.
Ook als je al wat langer in de rouw bent zijn dit prettige oefeningen. Je bent maar een mens en hoeft je niet altijd groot te houden. Zelfzorg is geen luxe, het is belangrijk om goed voor jezelf te zorgen, geestelijk, lichamelijk en spiritueel. Het geeft troost en het is zelfbehoud.
Een nieuw jaar betekent niet dat jij verder moet zijn dan je bent. Het is geen reset. Het is het leven, dag na dag.
En dan is daar ook weleens dat nare en herkenbare schuldgevoel.
Vragen als, waarom mag ik dit meemaken? Hoe kan ik weer gelukkig zijn, ondanks het gemis? Mag ik het leven weer genieten, terwijl de rouw nog niet verdwenen is. Mag ik boos zijn op het onrechtvaardige van de dood, het onbehagen van het alleen zijn, het verlangen naar dat het allemaal weer goed komt ook zonder mijn overleden partner, ik wil graag verder met mijn leven. Kan ik liefde voelen voor een ander als de liefde voor mijn partner nog steeds groots is. Waarom voel ik me gegijzeld in de realiteit, hoe ga ik verder nu het alleen zo tegenvalt. Mijn lief zou toch willen dat ik verder leef en misschien zelfs weer gelukkig wordt?
Een mooi, kort en heilzaam ritueel. Een kleine ceremonie met grote betekenis. Fijn om te doen.
Nieuwjaarslichtje, Steek een kaars aan. Noem één mooie herinnering van jullie samen en één van jou na het overlijden van je partner. Deel die in gedachten met je lief. En fluister dan “Dank je dat je bij mij blijft.”
Voor 2026 staat voor mij verbinding als voornemen en ik deel graag hoe ik dat probeer te realiseren.
In het groot natuurlijk met Widows & Widowers en in het klein in mijn directe omgeving. We zijn gemaakt om elkaar te dragen en te ondersteunen. Ik zoek een persoon om op te leunen, om te steunen, een ander om mee te lachen en om mijzelf te laten zien. Dat alles geeft genoeg redenen om door te gaan. Geven is fijn, maar ontvangen doet een mens ook goed. Zeker voor ons weduwen & weduwnaars is het goed te beseffen dat je mens bent. Dat je vrij bent in je zijn, je gevoel, je rouw en verdriet maar ook de vreugde, de verandering, het onbekende dat komen gaat.
Met onze Community van lotgenoten behoeft dit allemaal geen uitleg, we herkennen elkaar, we weten hoe liefde klinkt, ook wanneer het verlies pijn doet. We zijn er in 2026 voor je! Ook al ben je nog zo krachtig, je hoeft niet verder te zijn dan vandaag, je hoef niet te doen alsof, het is genoeg dat je er bent, dat je doorgaat. We zijn er voor je, we zijn samen.
Een laatste tip om het nieuwe jaar goed te starten. Pak pen en papier en schijf een paar bemoedigende zinnetjes:
Bijvoorbeeld: In 2026 ben ik dapper, ben ik het waard, ga ik aan mezelf werken, maak ik mijn post open, vind ik een baan, probeer ik minstens een keer per dag te glimlachen, ga ik bij vrienden langs, maak ik iets van het eten, nodig ik mensen uit. In 2026 ga ik echt weer proberen te genieten.
Plak ze op de spiegel, in de keuken bij het koffiezetapparaat, op de deur van de wc of daar waar je ze ziet. Gewoon als geheugensteuntje.
Fijn, het is januari, een nieuw jaar. Sta open voor wat er komen gaat. All is well!
Gelukkig, liefdevol en een gezond 2026!
Astrid
Rouwen is iets persoonlijks, net zo uniek als het hebben van een vingerafdruk. Je kunt iemand niet vertellen hoe het beste te rouwen. Maar je kan leren herkennen uit ervaringen van anderen. Om deze te delen, help je elkaar.
Een ding staat vast: rouwen doe je niet als enige wanneer je partner is overleden. Rouw is van iedereen en ieder doet dat op haar of zijn eigen manier. En dat heeft impact op gedrag, sfeer en gevoelens. Dit geldt zowel voor jou als voor anderen. Voor kinderen is het nog eens extra moeilijk te bevatten, wat er allemaal met ze gebeurt.
Terwijl je zelf probeert te begrijpen wat verlies met je doet, kijken daar die lieve verdrietige kleine of grotere ogen, toch naar jou op. Zij missen hun vader of moeder ook.
Hoe doe je dat als ouder, rouwen én opvoeden? Hoe geef je verdriet een plek, als je zelf nog midden in die emotionele rollercoaster zit en nauwelijks nog adem krijgt?
Helaas bestaat er geen pasklare oplossing of draaiboek voor deze situatie. Gelukkig zijn er wel inzichten en een aantal handvatten die je kunnen helpen. Het zal het er niet makkelijker of lichter op maken, maar misschien wel iets dragelijker, voor jou én voor de kind(eren).
Om je te ondersteunen in deze intens verdrietige en kwetsbare periode deel ik graag de volgende 7 tips waar je wellicht je voordeel mee kunt doen.
Wat was het een leuk idee om samen met een aantal goede vriendinnen naar de film te gaan. Gelukkig ben ik niet de enige weduwe van het stel. Hoe leuk is het, de rode draad van de klunzige, maar o zo herkenbare, Bridget Jones te zien en deze te projecteren op je eigen leven. Dat hebben we, wees eerlijk, allemaal sinds de eerste film Bridget Jones Diary (2001), wel eens gedaan.
Hoe heerlijk was het om na de film te realiseren dat het heus wel mee valt met ons eigen leven. We hebben tenslotte allemaal onze eigenaardigheden en onzekerheden, maar zo erg. Nee toch? Het is heel fijn te weten dat we toch niet zo ongewoon en zeker niet de enige zijn die kampen met onnozele kwelgeesten, gebrek aan zelfliefde en eeuwige twijfel.
Dit feit is op te maken en gebaseerd op de jarenlange ervaring van de gegarandeerde lach en de traan, te ervaren in de bioscoop, tijdens streaming avondjes. Of op die later te ontkennen momenten wanneer je er even doorheen zit en jezelf opbeurt door thuis op de bank naar de film te kijken. Voor mij is Bridget Jones vanaf het begin keer op keer, dus inderdaad de drie films, een soort van quilty pleasure.
Je herkent het misschien, hoe heerlijk is het om je even helemaal over te geven aan de bekende tragikomische gebeurtenissen in het leven van ‘onze’ Bridget. De perfecte manier om jezelf op te beuren. Een ware quick fix!
Dus we troffen elkaar op locatie. Verheugd ging ik naar de Filmhallen in Amsterdam en omdat we veel bij te kletsen hadden, gingen we ook even een hapje en een drankje doen in de Food hallen. Daar is het altijd gezellig druk en er zijn ruim voldoende Food trucks aanwezig om aan ieders smaak te voldoen. Het was er lekker en de sfeer zat er goed in.
Hoe gezellig om even een avondje uit te zijn, te lachen. Fijn om even de gedachten te verzetten en vooral om niet alleen te zijn. De dynamiek in de trouwe vriendengroep was als vanouds en toen we lief en leed met elkaar hadden gedeeld, trokken we opgetogen naar zaal 1. Met de vorige drie films, (1. Bridget Jones’s Diary, 2. Bridget Jones The Edge of Reason, 3. Bridget Jones’s Baby.) in gedachten, wisten we zo ongeveer wel wat we konden verwachten. We waren er klaar voor.
WOW…. niets was minder waar. Wat kwam die binnen! Direct werd ik terug geslingerd in mijn rouw bij het zien van de chaos, onmacht en wanhoop om er alleen voor te staan. Het gebrek aan controle, het leven op de automatische piloot, zo functioneel mogelijk de ballen in de lucht houden, maar het totale gebrek aan grip op het leven zelf.
Het geen puf hebben en het struisvogel gedrag waar ik me nog steeds zelf ook schuldig aan maak. Het soms nergens zin in hebben en eigenlijk het liefst de hele dag in bed te willen blijven. Maar omdat je nu eenmaal wat te doen hebt, je toch maar uit die pyjama gaat, in die vormeloze warme trui en lekker zittende broek. En dan die schatten van kinderen die ieder in hun eigen fase van rouw zitten. Ik herkende zo mijn eigen dochter. Jeetje hoe heerlijk kon ik zwelgen in mijn eigen rouw.
En dan het gedrag van die lieve, loyale maar o zo onhandige vrienden. Je kunt het ze niet kwalijk nemen, ze kunnen er niets aan doen. Ze weten zich eenvoudigweg geen houding te geven. En heel eerlijk, ga maar eens bij jezelf na, hoe jij vroeger zelf reageerde en zelfs nu nog reageert wanneer een ander, een geliefde verliest en alleen achterblijft. Het is opvallend dat ondanks dat we het allemaal weten, er toch door beleefdheden en misplaatste goedbedoelde opmerkingen, een ongemakkelijke vreemde afstand ontstaand.
Achterblijvers hebben het niet makkelijk en de nieuwe realiteit is wennen. Het leven is het waard geleefd te worden en in de absurdistische setting van Bridget Jones, Mad about the Boy is dat op een wel heel bijzondere en tevens aanstekelijke manier verbeeld. Het is een heerlijke film met een knipoog en ondeugende twist. Hoewel bij vlagen beslist confronterend, schiet je toch regelmatig in de lach en zet het je aan tot denken.
Vandaag the day after was een dag van tranen en reflectie. De rouw was rauw en de onmacht groot. De bewustwording van het verlies en ook de herinneringen. In de film spreekt het zoontje zijn angst uit: wat als ik hem vergeet?
Zo heb ik vandaag zo intens aan mijn man gedacht. Hoe hij lachte, zijn favoriete trui, zijn geur, de donkere moeilijk leesbare ogen, de tinteling door mijn lijf wanneer we samen waren, zijn hand op mijn schouder, dat venijnige gebaar wanneer ik weer eens te laat kwam op een afspraak, de vergeving als ik hem dan toelachte en uitleg gaf hoe lastig het was om een plekje voor de auto te vinden, hoe hij liefdevol naar onze dochter keek. Ooooh talloze plaatjes van ons leven heb ik vandaag afgespeeld in mijn hoofd. Om er maar zeker van te zijn dat ik hem niet vergeet.
Zijn stem, de woorden, onze gesprekken probeer ik terug te horen. Ja ik mis hem, iedere dag. Hoe vreselijk moeilijk is het soms om zijn keuze te respecteren en te accepteren. Want hoe veel ik ook van hem heb gehouden, nog steeds doe, hoe mooi ik mezelf kan troosten met de gedachte dat zijn keus naar ons toe, een laatste daad van zijn liefde voor ons is geweest, ik blijf achter met die onmacht en het verdriet.
Hij heeft zijn rust en ik….. ik heb het leven met alle gevolgen van dien. Maar na alles wat ik heb meegemaakt ben ik me meer dan ooit terdege van bewust dat je het allemaal toch zelf moet doen. Het leven moet geleefd worden en ik ga er beslist weer wat moois van maken. De tijd die mij gegund is ga ik genieten samen met onze dochter die zich door de jaren heen steeds meer ontwikkelt als een prachtige jonge vrouw die na haar eindexamen aan haar studie gaat beginnen.
Gelukkig is het pas februari… dus dat duurt nog even. En wie weet wat de toekomst zal brengen. Iedere dag die je gegeven is, is weer een nieuw avontuur.
En ja, het moet gezegd. Het is waar, Hugh Grant is in zijn rol ongeëvenaard. Hoe heerlijk British en understated. I love it!
Wees gewaarschuwd, het is een geweldige film vol gelaagdheid, herkenning en tussen de regels door worden ons ervaringsdeskundigen een heel aantal lessen geboden. Kortom een must see!
Liefs,
Astrid
Samen sterker in verlies en rouw: unieke events voor Widows & Widowers!
Wanneer het leven op zijn kop staat door het verlies van een partner, is verbinding essentieel.
Widows & Widowers (Astrid van Heumen) zet zich in om weduwen en weduwnaars te ondersteunen in het hervinden van perspectief na een intens verlies.
Rouwzorg en Soul2 (Jiska Rodenburg), met ruim 30 jaar ervaring in rouwbegeleiding, en Met Mijke (Mijke Niks), met haar unieke locatie Barn House43 en persoonlijke levensverhaal en ervaring, bundelen hun krachten om samen iets bijzonders te creëren.
Wij organiseren een reeks van vijf unieke bijeenkomsten / workshops, speciaal voor Widows & Widowers.
Een combinatie van ervaringsgerichte ondersteuning, professionele begeleiding en een warme, veilige omgeving waar ruimte is voor rouw én nieuwe inzichten.
Hier ontmoet je anderen die jouw pad begrijpen, vind je steun en ontdek je manieren om verder te gaan, op jouw tempo.
Samen maken we rouw bespreekbaar en bieden we een plek waar verlies en veerkracht hand in hand gaan. Doe mee en ervaar de kracht van verbinding.
BIJEENKOMSTEN 2025
21 maart Rauwkost LUNCH - middag
28 & 29 maart Workshop Eenzaamheid & herstel – 2 daagse
4 april 2025 Rauwkost DINER – avond
9 & 10 mei Workshop Rouw in beeld – 2 daagse
30 & 31 mei Workshop Rouwenden tijdens Rouw – 2 daagse
6 oktober Training RouwZorg – 7 daagse
Wat is het een harde en onzekere werkelijkheid wanneer je na het overlijden van je partner er ineens helemaal alleen voorstaat. Je dacht misschien iets te weten van de financiën maar dan blijkt dat de administratie toch niet helemaal op orde is.
Misschien valt het allemaal een beetje tegen in plaats van mee. Verwijt je jezelf dat je te onwetend, te naïef bent geweest om te geloven dat alles goed was geregeld. Waarom je je nooit eerder hebt geïnteresseerd voor de financiële werkelijkheid.
Wanneer er een eenmanszaak, een mkb bedrijf of grotere onderneming is, hoe ga je daar dan mee om? Wie helpt je bij het nemen van de juiste beslissingen. Of wanneer er plotseling meer of minder is dan na redelijkheid was te verwachten? Wat doe je dan? Hoe heb je het allemaal zo ver laten komen?
Al die de vragen waar je nooit meer antwoord op krijgt. De gedachte ‘waarom hebben we hier eigenlijk nooit over gesproken?’ is heel normaal. En met verwijt en zelfbeklag schiet je echt niets op.
De gedachte dat je er echt helemaal alleen voor staat kan ineens nogal overweldigend zijn. Dat alle beslissingen die er te nemen zijn, door jou en jou alleen genomen moeten worden. Alles komt nu op jou aan. Even met elkaar overleggen wat te doen is er niet meer bij.
Het is niet eenvoudig om van samen ineens alle verantwoordelijkheid zelf te dragen. Dus naast alle emotionele uitdagingen, in een periode van rouw, verwarring en onzekerheden zijn het ook de vaak zware financiële verantwoordelijkheden die op jouw schouders rusten. Dat geeft vaak onrust en creëert een niet mis te verstane chaos, maar het is wel plots jouw nieuwe werkelijkheid.
Hoe krijg je het leven weer op de rit, wanneer heb je de controle terug? Komt er een tijd wanneer je het leven weer zal gaan genieten?
Het verlies van je partner brengt niet alleen emotionele uitdagingen met zich mee, maar ook praktische en financiële vragen. Het kan overweldigend voelen, maar heus, de ervaring leert, dat je stap voor stap weer grip krijgt op je situatie.
Wanneer je vragen hebt, stel ze gerust, je kan altijd bij ons terecht. Je bent niet de enige, jouw vragen, gevoelens van onrust, angst en onzekerheden herkennen we. Je bent niet alleen in deze situatie. Vraag om raad, denk niet dat je alles zelf moet oplossen. Ga voorbij je trots, je hoeft je niet te schamen voor de vragen op dit gebied.
Het is lastige materie. En ja, had je er beter aangedaan om samen de financiën, belastingen en administratie bij te houden? Ja, maar dat is in de meeste gevallen onrealistisch en het is nu te laat. Maar in de toekomst, wees dan goed op de hoogte van jouw persoonlijke financiële situatie en probeer er grip op te houden. We kennen allemaal wel dat gevoel dat we alleen het wiel opnieuw moeten uitvinden.
Heb je hulp nodig, heb je behoefte aan vertrouwd advies, dan helpen wij je graag bij het vinden van een betrouwbare en deskundige financieel adviseur.
Hier zijn enkele tips om je op weg te helpen:
Overzicht creëren
Controleer verzekeringen en pensioen
Kijk of je recht hebt op een uitkering uit een levensverzekering of pensioen van je partner.
En informeer bij de pensioenuitvoerder naar een nabestaandenpensioen of andere regelingen waar je mogelijk aanspraak op kunt maken.
Vraag hulp bij de administratie
Het is normaal om je overweldigt te voelen door papierwerk. Vraag een vertrouwd familielid, vriend(in) of een financieel adviseur om je te helpen met de administratie. Er zijn ook gespecialiseerde organisaties die je hierbij kunnen ondersteunen.
Check je recht op toeslagen en regelingen
In Nederland kun je mogelijk recht hebben op toeslagen, zoals huurtoeslag, zorgtoeslag of een aanvullende bijstandsuitkering (ANW-uitkering). Controleer dit bij de Belastingdienst of sociale diensten in je gemeente.
Voorkom financiële valkuilen
Neem de tijd voordat je grote financiële beslissingen neemt, zoals de verkoop van een huis of het afsluiten van nieuwe leningen. Je hebt ruimte nodig om helder na te denken over wat het beste is voor jou.
Ook hier kan een vertrouwenspersoon of een financieel planner jou bij helpen. Zet alles goed op een rij om een weloverwogen beslissing te nemen. Laat je niet opjagen, het is jouw leven, jouw beslissing.
Plan voor de toekomst
Denk na over een budget dat past bij je nieuwe situatie. Dit geeft je houvast voor de komende maanden en helpt om financiële zorgen te verminderen.
Praat met een financieel adviseur
Als je het overzicht kwijt bent of belangrijke keuzes moet maken, kan een onafhankelijk financieel adviseur veel betekenen. Zij kunnen je helpen met pensioen- en vermogensplanning of belastingvragen.
Bij vragen zijn wij er voor je, schroom niet en neem contact op.
Zorg voor een noodfonds
Probeer een bedrag apart te zetten voor onverwachte uitgaven, hoe klein ook. Dit kan je een gevoel van veiligheid geven in onzekere tijden.
Leg je wensen vast
Wanneer je alles weer onder controle hebt en daarmee de grip op het leven weer terug. Wees dan wijs. Laat niets aan het toeval over wanneer je in de toekomst iets zal gaan mankeren.
Overweeg om zelf ook je financiële en persoonlijke wensen op papier te zetten. Leg het vast in een testament. Daar is een zekere moed voor nodig, maar het zorgt voor helderheid en het geeft rust voor jou en je naasten.
En wees verstandig laat de financiële zaken en de administratie niet achter zoals jij het aangetroffen hebt. Zorg voor overzicht en dat alles zo goed mogelijk op orde is.
Bijvoorbeeld: maak een overzicht van wachtwoorden, bankrekeningen en belangrijke papieren voor nabestaanden. Dat scheelt enorm veel ellende voor je dierbaren wanneer de tijd daar is.
Astrid
Zoals beslist herkenbaar voor ons als lotgenoten komen ‘s nachts de spoken. We kennen allemaal het geluid van de klok die tikt, de greep naar de mobiele telefoon om voor de zoveelste keer het laatste nieuws te bekijken, een nieuwe podcast te luisteren of toch dat boek eens uit te lezen, het ochtendgloren te verwelkomen en dan net voor de wekker gaat in slaap te vallen.
Talloze keren blijven we het kussen opkloppen, het dekbed wegschoppen om het dan later toch weer op te pakken om er in weg te kruipen in de hoop toch in slaap te vallen. Niets is lastiger om in een periode van ongemak, rouw en verdriet simpelweg in slaap te vallen op het tijdstip dat vroeger zo eenvoudig en normaal was, in de nacht.
Waarom is het zo moeilijk om je als weduwe of weduwnaar over te geven aan de verstilling van de nacht. Het is juist de stilte die aanzet tot mijmering en vertwijfeling. Tot de overgave aan het verdriet, de tranen, de woede of de zorgen. De waan van de dag is verdwenen en er zijn geen zelf opgeworpen barrières, een te drukke agenda of andere remmingen die de geest verpozen. Rouw is rauw en kent geen genade in de kleine uurtjes.
Hoe fijn zou het zijn om weer eens een nacht te slapen, of lekker door te slapen. Gewoon om weer eens van die ouderwetse weldadige en gezonde nachtrust te genieten. Wakker te worden met een opgeruimd gevoel en om vol hernieuwde energie de dag te beginnen.
Feit is dat vele van ons het weken zo niet maanden af kunnen met 3 tot 4 uur slaap per nacht. Op een of andere manier kan je lichaam en geest dat toch aan… maar het eist op den duur zijn tol. Het is super ongezond, dat weten we ook allemaal! De vraag is, wat doe je eraan?
Wat kan een mens verlangen naar gewoon een ouderwetse 8 uur slaap. Het is alom bekend dat de nachten ondanks alle trucs en de vele omwentelingen extra zwaar zijn voor weduwen en weduwnaars. De stilte biedt alle ruimte om je gedachten de vrije loop te laten gaan. Je zorgen worden uitvergroot, de schuldgevoelens blijven je najagen, de goede en minder goede herinneringen komen zonder filter en daarmee komen de tranen van onmacht, woede en verdriet. Het kan voelen alsof alles tegelijk op je afkomt, waardoor slapen haast onmogelijk lijkt. Toch kom je soms zelfs in een diepe en korte slaap, want je lichaam neemt het van je over.
Met deze tips brengen we rust en wellicht helpt het om de nachten vredig slapend door te brengen. We zullen onszelf moeten trainen. Zo krijg je meer begrip voor jouw complexe emoties en ben je wellicht minder streng voor jezelf.
Hier een paar praktische tips en eenvoudige hulpmiddelen om stap voor stap jezelf naar een betere nachtrust toe te werken. Gun het jezelf en lees onze tips. Er kan er één of wellicht zelfs meer dan één tussen zitten die je helpt. Het is een kleine moeite en wie weet doe je jezelf er een groot plezier mee.
“Just give it a try”
Allereerst, waarom is slapen zo moeilijk na een verlies?
Het is belangrijk je te beseffen dat slapeloosheid heel normaal is in deze situatie en dat kleine stappen al kunnen helpen om weer wat meer rust te vinden.
Praktische tips voor een betere nachtrust
Creëer een rustgevende slaapomgeving
Stel een avondritueel in
Schrijf je zorgen van je af
Beperk piekergedachten
Beweeg overdag voldoende
Sta op als je niet kunt slapen
Gebruik positieve herinneringen als troost
Ik heb eens gehoord dat iemand van de oude stropdassen van haar man, een mooi kussentje voor op bed heeft gemaakt om hem zo toch dichtbij te houden. Prachtig.
Een troostend en bewezen slaaphulpmiddel: het slaapdagboek
Een slaapdagboek kan helpen om patronen te ontdekken in je slapeloosheid en kleine verbeteringen te vieren. Voor sommige is het digitaal noteren voldoende. Maar wij raden aan om pen en papier te gebruiken. Neem een mooi boekje of schrift. Het kan ook heilzaam zijn om het op een andere slapeloze nacht eens door te lezen.
Je begint met de datum en dan probeer je antwoord te geven op een aantal vaste vragen. Zoals:
Hoe voelde ik me overdag? Wat deed ik vóór het slapengaan? Hoe laat heb ik mijn laatste koffie gedronken? Hoe laat ben ik naar bed gegaan? Hoe laat heb ik het zien worden? Hoe was mijn slaap? Heb ik lekker maar kort geslapen of was ik onrustig?
Probeer het aantal uren te noteren en benoem kort de kwaliteit. Wanneer je er zin in hebt geef dan jezelf de ruimte voor korte notities zoals je gedachten, je dromen of welke verbeteringen je wilt proberen. Bijvoorbeeld verwarming laag of uit, raam open of dicht, ander kussen, nieuw dekbedovertrek, toch de kamer anders inrichten of misschien wel één van de andere kamers in het huis jouw nieuwe slaapkamer maken. Wat ga ik morgen eventueel anders doen?
Laatste bemoedigende woorden omdat het natuurlijk niet allemaal vanzelf gaat en van de één op de andere dag is opgelost:
Wees geduldig met jezelf. Het verwerken van verlies is een lange reis, en je mag de ruimte nemen om te helen. Zelfs als slapen moeilijk blijft, kan elke kleine stap een verschil maken. Vertrouw erop dat je opnieuw rust en balans zult vinden.
Wanneer controle over de dagelijkse routine terugkeert is het ook minder moeilijk om de slaap te vatten. En wanneer er meer nachtrust is komt er meer energie en voor je het weet is er weer ruimte voor wat meer vrolijkheid en het leven.
Jouw leven, want dat van jou gaat gewoon door en dat mag genoten worden.
Astrid
