Je hoeft het wiel niet alleen uit te vinden, het niet alleen te dragen … dat weten we eigenlijk wel. Ook dat we veel kunnen leren van elkaars ervaringen …. Maar …. Het is best een gedoe, je hebt er moed voor nodig, die befaamde drempel zullen we toch moeten nemen. We realiseren ons dat we het uiteindelijk allemaal echt zelf moeten doen!
Daarom is het fijn te laten weten dat wij als Community langzaam maar gestaag groeien. Steeds meer mensen lezen onze nieuwsbrief en ook kunnen we meer leden verwelkomen.
Het is een feit dat contact met lotgenoten niet alleen helend is. Het is echt bijzonder en prettig te ervaren dat je aan een half woord al genoeg hebt, wetende dat je elkaar voor het eerst hebt ontmoet.
Soms verandert één gebeurtenis het hele leven.
Een overlijden, een verlies raakt niet alleen een relatie, maar ontwricht vaak een complete werkelijkheid die jarenlang vertrouwd en vanzelfsprekend was. Voor veel weduwen en weduwnaars verdwijnt niet alleen hun partner, maar ook het dagelijkse ritme, het gezamenlijke toekomstbeeld, de vanzelfsprekende gesprekken aan tafel, de sociale dynamiek en het gevoel van veiligheid en continuïteit.
De buitenwereld gaat meestal sneller verder dan degene die achterblijft. Na de eerste periode van aandacht, kaarten, bloemen en praktische hulp ontstaat voor velen een stille fase waarin het echte verwerken pas begint. Juist dan voelen veel mensen hoe groot de impact van verlies werkelijk is.
Daarom geloven wij bij Widows & Widowers zo sterk in het belang van onze Community en lotgenotencontact.
Niet omdat verdriet opgelost kan worden of omdat er snelle antwoorden bestaan. Maar omdat wij er rotsvast in geloven dat niemand een ingrijpend verlies volledig alleen zou moeten dragen.
Veel weduwen en weduwnaars geven aan dat zij zich eenzaam voelen, zelfs wanneer er mensen om hen heen zijn die van hen houden. Familie en vrienden bedoelen het vaak goed, maar weten niet altijd hoe diep verlies doorwerkt in het dagelijks leven. Sommige gesprekken worden ongemakkelijk, onderwerpen worden vermeden en de omgeving verwacht soms onbewust dat iemand “weer verder gaat”.
Toch werkt rouw niet volgens een vaste tijdlijn. Verdriet komt in golven. Soms onverwacht. Soms jaren later. Je kunt er geen peil op trekken.
Lotgenoten begrijpen vaak zonder uitgebreide uitleg wat iemand doormaakt. Zij herkennen de slapeloze nachten, de stilte in huis, het ontbreken van toekomstplannen, de administratieve chaos, het verlies van gezamenlijke vrienden en ook het schuldgevoel dat kan ontstaan wanneer er langzaam weer ruimte komt voor een glimlach of een moment van plezier.
En precies in die herkenning ontstaat iets moois. Het gevoel dat je niet gek bent. Dat je al die emoties die door je lijf gieren volstrekt normaal zijn. Dat je echt niet de enige bent die zich soms verdwaalt voelt in een nieuwe werkelijkheid.
Widows & Widowers betekent daarom veel meer dan alleen contact. We zijn een Community, waar het fijn is om elkaar te herkennen en te ontmoeten.
Bij Widows & Widowers geloven we dat naast rouw je het leven weer kunt en mag omarmen. Dat betekent niet dat je jouw overleden partner niet liefhebt of dat je alle herinneringen achter je laat.
De Liefde verdwijnt niet, de herinneringen blijven. Het is wel zaak om ruimte te geven voor nieuwe herinneringen en zelfs vrolijkheid. Dat weten we ook wel, maar toch blijft het lastig. Maar wij zijn er voor jou en kijken ondanks de dagelijkse uitdagingen met een positief gemoed naar de toekomst. Wie weet wat het leven nog allemaal voor ons in petto heeft.
Met Widows & Widowers doen we ons best om het iets gezelliger maken.
Langzaam ontstaat, ruimte. Ruimte om weer adem te halen, opnieuw verbinding te voelen. Ruimte om voorzichtig vooruit te kijken zonder het verleden tekort te doen. Hoe geruststellend is het te weten dat ons menselijk brein en ons hart op deze manier weer zin in het leven geeft.
Dat proces verloopt voor iedereen anders. Voor de één begint het met een gesprek. Voor een ander met een wandeling, een gezamenlijke activiteit of simpelweg het lezen van verhalen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Ook opruimen en overzicht creëren in de administratie of financiën helpt om de grip terug te krijgen.
Verbinding zoeken en openstaan voor wat er op je pad komt is goed. Daarover vertellen wij en onze sprekers je graag meer op 23 juni as.
Binnen onze Community willen wij ruimte bieden voor zowel verdriet als toekomstperspectief. Voor kwetsbaarheid én veerkracht. Voor steun, praktische hulp, inspiratie en menselijk contact.
Want uiteindelijk gaat het niet alleen over verlies.
Het gaat ook over opnieuw leren leven.
Naast emotioneel verdriet komen veel weduwen en weduwnaars terecht in een fase waarin zij zichzelf opnieuw moeten uitvinden. Ineens rust er verantwoordelijkheid op één persoon. Er moeten keuzes worden gemaakt over werk, financiën, gezondheid, gezin, wonen en toekomst.
Dat kan overweldigend zijn.
Juist daarom kan coaching een belangrijke rol spelen. Niet als snelle oplossing, maar als ondersteuning bij het hervinden van richting, vertrouwen en balans.
Veel mensen worstelen met vragen als:
Goede begeleiding kan helpen om stap voor stap opnieuw stabiliteit op te bouwen en mensen te ondersteunen in een periode waarin alles onzeker voelt.
Soms zit vooruitgang juist in kleine dingen. Een eerste afspraak buitenshuis. Weer koken voor jezelf. Een nieuwe routine vinden. Een hobby oppakken. Of simpelweg weer voelen dat er momenten mogen bestaan waarop het leven iets lichter aanvoelt.
Op 23 juni organiseren wij tijdens International Widows Day een bijzondere bijeenkomst in Grand Hotel Karel V, Geertebolwerk 1 in Utrecht.
Een dag die in het teken staat van verbinding, inspiratie, ontmoeting en herkenning.
Niet vanuit oppervlakkige positiviteit of de gedachte dat verdriet “over” moet zijn, maar vanuit menselijkheid, zachtheid en het besef dat mensen ook na een groot verlies opnieuw perspectief mogen ervaren.
Daarnaast is er ruimte voor ontmoeting, gesprekken en het delen van ervaringen met anderen die begrijpen hoe ingrijpend verlies kan zijn.
Wij hopen een omgeving te creëren waarin mensen zich gezien, welkom en veilig voelen.
Of je partner kort geleden is overleden, of het verlies al langer geleden plaatsvond je bent van harte welkom:
En soms begint een nieuw hoofdstuk niet met grote veranderingen, maar met een ontmoeting, een gesprek of simpelweg het gevoel dat er mensen zijn die werkelijk begrijpen wat je voelt.
Met warmte,
Astrid
Er is een moment in het proces van verlies dat je niet wordt uitgelegd.
Een moment waarop je beseft dat je niet alleen je partner bent verloren, maar dat er iets anders, iets stillers en misschien wel net zo ingrijpends verandert - de manier waarop de wereld naar jou kijkt, en hoe jij je verhoudt tot die wereld.
In de eerste periode na het overlijden word je gedragen. Letterlijk en figuurlijk.
Er zijn bloemen, kaarten, berichten. Mensen die aanbellen met eten, die even blijven zitten, die zeggen: “Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik ben er.” En hoe rauw het verdriet ook is, die nabijheid voelt als een zachte deken, iets wat je helpt om de eerste dagen en weken überhaupt door te komen.
Maar wat me, en zoveel anderen, heeft verrast, is dat deze fase tijdelijk is. En dat daarna een veel complexere realiteit begint.
Langzaam, bijna ongemerkt, verandert er iets. Gesprekken worden voorzichtiger, soms omfloerst, alsof mensen bang zijn om het verkeerde te zeggen en daardoor juist minder zeggen.
Je voelt het in de stiltes. In de zinnen die halverwege worden afgebroken. In het vermijden van jouw verhaal.
Mensen lijken te blijven zoeken naar het verdriet. Alsof het gesprek alleen bestaansrecht heeft zolang het gevoed wordt door leed.
Terwijl jij soms juist verlangt naar lichtheid. Naar het gewone leven.
Misschien nog confronterender is de afwezigheid. Mensen van wie je dacht dat ze dichtbij zouden blijven, worden stiller.
En juist daar kan een ander gevoel binnensluipen: eenzaamheid. Niet alleen het alleen zijn, maar het niet meer volledig gezien worden.
Wereldwijd behoort ongeveer 8 tot 10% van de bevolking tot weduwen, weduwnaars of nabestaanden. In Nederland alleen al gaat het om meer dan 1,8 miljoen mensen.
En toch voelt het vaak alsof je de enige bent.
En dan gebeurt er iets bijzonders. Er staan mensen op die je niet had verwacht. Mensen die blijven, luisteren en er echt zijn.
Juist vanuit deze ervaring is Widows & Widowers ontstaan. Omdat we voelden dat het anders moest.
Een community en support navigatiesysteem waar verbinden en verbonden zijn centraal staat.
Een plek waar je jezelf kunt zijn. Waar je niet hoeft uit te leggen hoe het voelt.
Waar nieuwe verbindingen ontstaan. Eerlijker. Dieper.
En ergens komt er weer ruimte voor vreugde. Anders, maar echt.
Daarom nodig ik je uit.
Op 23 juni - International Widows Day - komen we samen. Om te verbinden, te delen en samen het leven weer een stukje te omarmen.
Voel je welkom om een stukje met ons mee te lopen.
Hartelijke groet,
Astrid van Heumen
Maart roert zijn staart. Als kind vond ik dat een vrolijke uitdrukking. Het had iets speels, iets lichts, bijna ondeugend. Inmiddels weet ik: de maand Maart doet meer dan alleen zijn staart roeren. In deze maand schuurt het, Maart laat voelen dat, hoewel de zonnestralen speels door de wolken breken, de kou zeker nog niet uit de lucht is.
Maart geeft de tijd langzaam en heel voorzichtig weer kleur, het droeve grijs, langzaam maakt het plaats voor een nieuw voorjaar. Maart laat je voelen dat er iets verandert, je kan er niets aan veranderen, het gebeurt gewoon. Ook wanneer je daar eigenlijk nog niet helemaal klaar voor bent.
De winter trekt zich terug, maar niet zonder weerstand. Misschien herken je dat. Want rouw… kent geen seizoenen. Of misschien juist wel.
In de winter is het stil. De wereld lijkt even stil te staan, en ergens kan dat troostend zijn.
Alsof jouw binnenwereld in lijn is met wat er buiten gebeurt. Maar dan komt de lente.
Het licht wordt sterker. De dagen langer. Mensen gaan weer naar buiten, plannen ontstaan, terrassen vullen zich. Jij ook?
En juist dan kan eenzaamheid zich scherper aftekenen. Alsof de wereld zegt: vooruit, terwijl jij misschien denkt: ik ben er nog niet.
Ik weet nog zo goed hoe dat voelde. Dat eerste voorjaar na verlies. De verwarring, het gedoe. De bijna schuldige gedachte dat het zo lekker genieten was als de zon gewoon weer scheen.
Soms denk ik wel eens hoe kan het dat de wereld doorgaat, terwijl mijn wereld stil is komen te staan? En dan helemaal de wereld van vandaag, de verontrustende tijden waarin we leven. Soms bekruipt mij een gevoel van onmacht. Hoe moet ik toch verder, zo alleen in deze donkere tijden. Maar dan herpak ik me snel weer. Want ik moet verder, sterk zijn voor mijn dochter, ik heb mijn verantwoordelijkheden. Ik moet door. Maar als ik dan alleen ben, vraag ik me best regelmatig af, hoe dan?!
En dan schijnt de zon. Dan voel ik me blij en onbezorgd. Hoe mooi is dat, een mens zit toch vreemd in elkaar. heel voorzichtig geef ik er dan aan toe. Lekker om me weer eens licht te voelen.
Wat ik ben gaan begrijpen, in de jaren van ervaring met rouw, dat de weg naar geluk geen rechte lijn is. Het is geen beslissing die je even neemt, er is geen knop die je omzet. Ik zie het meer als een beweging. Soms vooruit, dan weer achteruit. En vaak op en neer en allebei tegelijk. Verwarrend soms en ook wel weer bevrijdend om te weten dat je een mens bent. De emoties zitten je soms in de weg omdat leven vanuit het hoofd vaak makkelijker is dan vanuit het hart.
De lente leert ons iets essentieels. Dat groei niet betekent dat het oude verdwijnt. Maar dat er iets nieuws ontstaat, naast wat er al is. Schitterend toch? De boom vergeet de winter niet en kiest er toch voor om opnieuw uit te lopen, om weer tot volle bloei te komen. En dat gaat niet in één dag.
En misschien… geldt dat ook voor jou en mij. Is er weer ruimte voor groei en bloei.
Niet perse door het verdriet los te laten, meer door het mee te nemen. Steeds opnieuw en op een andere manier. Niet als iets dat je tegenhoudt, maar als iets dat onderdeel is van wie je bent geworden. Rouw hoort bij het leven.
Alleen zijn is geen probleem maar dat nare gevoel van eenzaamheid, helaas, dat hoort er soms bij. Laten we daar eerlijk over zijn. Eenzaamheid is niet altijd en zeker niet gemakkelijk op te lossen. Zelf vlucht ik vaak in een drukke agenda. En al die goedbedoelde adviezen…
Gelukkig kunnen we het wel hier en daar verzachten. Door verbinding, herkenning en om samen even stil te staan of juist samen weer in beweging te komen. We zijn lotgenoten of niet, we weten wat we doormaken, je hoeft je niet te verschuilen.
Daar ligt ook de essentie van wat wij doen met Widows & Widowers. We zeggen niet, je moet verder. We zeggen liever, loop een stukje met ons mee. Kom naar onze events. Wandel gezellig of sportief met ons mee.
Ga er samen met op uit, dat verlicht. Zeker wanneer de zon weer gaat schijnen. Niet omdat alles dan meteen beter is. Maar omdat je het niet alleen hoeft te doen. Het helpt echt om letterlijk eens van omgeving te veranderen. Om even los te komen van alles wat herinnert, om ruimte te maken voor iets nieuws.
Op 23 juni - International Widows Day: Hotel Karel V, Utrecht van 13.00 - 17.00 uur. Hier combineren we gezelligheid met informatie, kennis en ervaring delen en een boeiend debat.
Hier staat alles in het teken om te verbinden en om vooruit te kijken.
Ook organiseren we een retraite, waar gezelligheid gecombineerd wordt met serieuze content van 4 tot 10 oktober in Albir, Spanje.
Een reis waarin je, onder begeleiding van een professional, ruimte maakt voor jezelf. Waar je de rouw niet achterlaat, maar leert hoe je deze met je mee kunt dragen, zonder dat het je leven blijft bepalen. Zodat je, bij thuiskomst, niet meer alleen overleeft… maar het leven, weer met opgewekt gemoed tegemoet zal treden.
Misschien is dat wat Maart ons uiteindelijk wil laten zien. Plannen maken en uitvoeren, durven dromen, lekker leven met de zonnestralen spelend over je gezicht.
Dat het mag schuren, dat het mag bewegen. Dat je niet hoeft te wachten tot je “er klaar voor bent.” Misschien is één kleine stap al genoeg. Een wandeling, een gesprek, een eerste “ja”. En misschien…heel misschien…voel je dan, ergens onder alles wat er nog is, dat er ook weer ruimte voor jezelf komt. Voor licht, vrolijkheid, verbinding, voor een vorm van geluk die anders is dan voorheen, maar beslist niet minder waardevol. Je hoeft het allemaal niet alleen te doen. We lopen graag een stukje met je mee.
Widows & Wdiowers: Turning loss into legacy. Be Bold. Be Brave. Be Brilliant.”
Hartelijke groet,
Astrid van Heumen
Februari ademt de liefde, zeggen ze. 14 februari Valentijnsdag. Rode harten in winkels, rode rozen, Valentijn reclames en overal verliefde stelletjes en gelukkige koppels.
Maar voor ons is liefde niet alleen romantiek.
Liefde is herinnering aan vervlogen dagen, rouw en verlies, ook is het daadkracht en doorzettingsvermogen. Maar het geeft ook gevoelens van eenzaamheid en gemis.
Wij kennen de liefde, we hebben lief gehad en dat neemt niemand ons meer af, de herinnering blijft.
Ook als onze partner er niet meer is. Wij weten beter! Liefde stopt niet, na verlies blijft het gevoel leven. Liefde verandert van vorm. Het is anders en soms is het gemis heel zwaar. Maar persoonlijk krijg ik ook kracht van het feit dat ik ben gekoesterd en dat ik lief heb gehad. Ik weet wat het is en voel me gezegend dat ik het heb mogen beleven. En wie weet wat het leven nog voor ons in petto heeft. Iedere dag is weer een nieuw avontuur, vol uitdagingen en obstakels maar bovenal overheersen de goede momenten in februari.
Het huis, jullie leven samen … was ooit gevuld met warmte en woorden. Met aanraking, plannen en dromen. Nu is het stil en soms vliegt me die stilte aan. Is het besef van de afwezigheid van mijn lief luider dan zijn geluid?
Maar dat betekent niet dat liefde weg is. Zeker niet. Liefde woont verder in jouw hart, vele jaren, samen in jouw keuzes, jouw toekomst, jouw nieuwe realiteit. Soms hard maar meestal als een zachte koestering om je heen.
We noemen het een brief aan je geliefde. Pak een mooi stuk papier en neem je pen. Schrijf in je mooiste handschrift de naam van je partner bovenaan en beschrijf een paar mooie herinneringen en waar je dankbaar voor bent, wat je voor altijd bij blijft. Iets moois en iets nieuws wat je graag wilt delen. Sluit dan af met, “waar je ook bent, weet dat je blijft wonen in mijn hart”
Leg de brief op een plek die jij bijzonder vindt. Het is geen afscheid, het is een tastbaar moment van verbinding.
Ook mag je blij zijn. Vreugde hoort ook bij het leven.
Misschien met die vluchtige kus, een zweem van een nieuwe liefde. Het leven is complex en ook de gevoelens van een mens. Lastig maar ook fijn. Geluk is voor iedereen ook wanneer je alleen bent en gewoon gelukkig met jezelf - want dat is de basis.
Een lach betekent niet dat je vergeet. Genieten mag, dat is leven en dat is een ieder gegund maar het is geen must of moeten. Je mag alles zelf bepalen, jij zit achter het stuur, het is je eigen leven. Voel je niet schuldig en zeker niet naar die ander of vrienden, buren of familie. Jij bent jij en je leeft je rouw en gaat verder.
Maar het ene moment van geluk betekent niet dat het gemis weg is. En het is goed om warmte te zoeken waar het goed voelt.
Hier zijn vier voorbeelden van kleine troostmomenten, die je kunnen helpen op een moeilijker moment deze romantische maand.
Durf te zeggen dat je jouw geliefde mist, dat het je soms zwaar valt. Het is geen zwakte, dat is het uitspreken van liefde en gevoel niet. En dat mag. Maar realiseer je goed, dat het voor de ander moeilijk is om het onderwerp aan te snijden. Voor hen is het moeilijk in te schatten en is het onderwerp vaak zwaar en beladen. Daarom willen ze het voor het gemak liever vermijden. Neem ze het niet kwalijk, maar benoem het en bespreek ook de positieve dingen van het leven. Want ook zij maken van alles mee, dat het bespreken waard is.
En wat voor mij persoonlijk een belangrijke tip is geweest. Wees lief voor jezelf. Blijf geduldig, niet te streng. Neem het van dag tot dag en zorg goed voor je hart. Het is een kwetsbaar wonder.
Misschien wil je een zin uit je brief delen met ons in de Community. Voel je vrij, het helpt anderen misschien hun woorden te vinden. En het is fijn te weten dat je niet de enige bent.
Het verbindt, we zijn tenslotte lotgenoten.
Liefs,
Astrid
Op 1 januari zitten we met elkaar in de grote zaal van het Concertgebouw in Amsterdam waar we 2026 Klassiek met een knipoog en een boodschap mogen beginnen, genietend van het Nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazers Ensemble, NBE.
Januari begint met een kalender vol lege pagina’s. Voor velen volle aandacht op de kansen en nieuwe doelen die ze voor ogen hebben. Voor mij en ik denk dat ik kan zeggen voor ons, voelt het dubbel, enerzijds de vrolijkheid van wat het nieuwe jaar ons gaat brengen maar ook heel eerlijk begint het jaar toch anders, met een leegte die je onderhuids toch steeds met je mee draagt. Niet erg, soms zelf prettig omdat het gevoel van liefde niet ophoudt maar wel dat verlies, die rouw.
Waar de wereld aftelt naar vuurwerk en champagne, en wij vrolijk meetellen, een glas heffen en een hap nemen van onze oliebol, telt ons hart mee met een verlangen dat we nooit meer beantwoord zien. Gelukkig zijn soms op die momenten de stille herinneringen welkom en fijn. Even terug naar alle voornemens. Hoe vaak hebben wij ons voorgenomen sterk te zijn, onze schouders eronder te zetten, doen wat van ons verwacht wordt, door gaan en vooral niet te vergeten.
Maar zelfs zonder die voornemens die op 1 januari vaak nog steviger worden aangezet, naast de voornemens om meer te gaan bewegen, af te vallen, stoppen met whatever’s…. Hebben we zonder een groot plan, sinds het verlies, toch eigenlijk al iets ongelooflijks gedaan:
Wij zijn er nog, wij halen adem en leven. De rollercoaster van emoties en de waan van alle dag herkennen we en we weten dat we er door heen moeten. We mogen best deze eerste dagen van het jaar trots op onszelf zijn. Ja, elke dag dat je opstaat en de dag tegemoet treedt is een overwinning. We moeten doorgaan… lieve mensen hoe doen we dat?
Kleine stappen, groot verschil!
Goede voornemens hoeven geen sprongen te zijn. Ze mogen fluisterend en zacht aanwezig zijn. Niet overdrijven, gewoon, laat het een onderdeel zijn van het leven.
Die milde voornemens voor ons in de ik vorm:
Ja - Ik mag rouwen én leven op mijn manier.
Mijn eigen tempo is goed genoeg, het gaat om mijn persoonlijke reis. Ik hoef niets te bewijzen, dit is mijn leven. Zo kan het jaar een prachtig begin zijn van een nieuwe werkelijkheid die zich gaande het jaar zich verder ontvouwt.
Plan iets eenvoudigs, iets kleins. Bijvoorbeeld: plan een koffiemoment ergens buiten de deur, alleen of met iemand anders. Plan een bezoekje, zoek een reden om iedere dag even het huis uit te gaan. Stap naar buiten. Desnoods zoiets simpels als een boodschap doen. Ga even onder de mensen, loop door de supermarkt.
Klinkt zwaar maar als je diep in de rouw bent kan dit een goed voornemen zijn, dat je kan helpen.
Zoek verbinding, bel mensen op, ga langs of nodig uit. Maar spreek met iemand die kan luisteren en jou begrijpt.
Één fijn ding per week!
Verwen jezelf met iets wat jij fijn vindt. Geef jezelf bloemen cadeau, maak je favoriete gerecht, of kijk een film, koester die goede herinnering.
Handig kan zijn om op te schrijven wat je al hebt bereikt. Hoe klein en onbeduidend het ook lijkt. Bijvoorbeeld vandaag heb ik gelachen, voelde ik me beter, heb ik opgeruimd of de moed gehad, enveloppen te openen, aan de administratie te beginnen.
Ook als je al wat langer in de rouw bent zijn dit prettige oefeningen. Je bent maar een mens en hoeft je niet altijd groot te houden. Zelfzorg is geen luxe, het is belangrijk om goed voor jezelf te zorgen, geestelijk, lichamelijk en spiritueel. Het geeft troost en het is zelfbehoud.
Een nieuw jaar betekent niet dat jij verder moet zijn dan je bent. Het is geen reset. Het is het leven, dag na dag.
En dan is daar ook weleens dat nare en herkenbare schuldgevoel.
Vragen als, waarom mag ik dit meemaken? Hoe kan ik weer gelukkig zijn, ondanks het gemis? Mag ik het leven weer genieten, terwijl de rouw nog niet verdwenen is. Mag ik boos zijn op het onrechtvaardige van de dood, het onbehagen van het alleen zijn, het verlangen naar dat het allemaal weer goed komt ook zonder mijn overleden partner, ik wil graag verder met mijn leven. Kan ik liefde voelen voor een ander als de liefde voor mijn partner nog steeds groots is. Waarom voel ik me gegijzeld in de realiteit, hoe ga ik verder nu het alleen zo tegenvalt. Mijn lief zou toch willen dat ik verder leef en misschien zelfs weer gelukkig wordt?
Een mooi, kort en heilzaam ritueel. Een kleine ceremonie met grote betekenis. Fijn om te doen.
Nieuwjaarslichtje, Steek een kaars aan. Noem één mooie herinnering van jullie samen en één van jou na het overlijden van je partner. Deel die in gedachten met je lief. En fluister dan “Dank je dat je bij mij blijft.”
Voor 2026 staat voor mij verbinding als voornemen en ik deel graag hoe ik dat probeer te realiseren.
In het groot natuurlijk met Widows & Widowers en in het klein in mijn directe omgeving. We zijn gemaakt om elkaar te dragen en te ondersteunen. Ik zoek een persoon om op te leunen, om te steunen, een ander om mee te lachen en om mijzelf te laten zien. Dat alles geeft genoeg redenen om door te gaan. Geven is fijn, maar ontvangen doet een mens ook goed. Zeker voor ons weduwen & weduwnaars is het goed te beseffen dat je mens bent. Dat je vrij bent in je zijn, je gevoel, je rouw en verdriet maar ook de vreugde, de verandering, het onbekende dat komen gaat.
Met onze Community van lotgenoten behoeft dit allemaal geen uitleg, we herkennen elkaar, we weten hoe liefde klinkt, ook wanneer het verlies pijn doet. We zijn er in 2026 voor je! Ook al ben je nog zo krachtig, je hoeft niet verder te zijn dan vandaag, je hoef niet te doen alsof, het is genoeg dat je er bent, dat je doorgaat. We zijn er voor je, we zijn samen.
Een laatste tip om het nieuwe jaar goed te starten. Pak pen en papier en schijf een paar bemoedigende zinnetjes:
Bijvoorbeeld: In 2026 ben ik dapper, ben ik het waard, ga ik aan mezelf werken, maak ik mijn post open, vind ik een baan, probeer ik minstens een keer per dag te glimlachen, ga ik bij vrienden langs, maak ik iets van het eten, nodig ik mensen uit. In 2026 ga ik echt weer proberen te genieten.
Plak ze op de spiegel, in de keuken bij het koffiezetapparaat, op de deur van de wc of daar waar je ze ziet. Gewoon als geheugensteuntje.
Fijn, het is januari, een nieuw jaar. Sta open voor wat er komen gaat. All is well!
Gelukkig, liefdevol en een gezond 2026!
Astrid
Wow, het is alweer bijna 1 september. Het begin van het nieuwe academisch jaar, en daarmee ook het einde van de rust die de zomermaanden ons gaven. De vakantie is voorbij—of voor sommigen misschien nooit écht aanwezig geweest, hooguit als verlangen naar iets wat ooit was.
Toch voelt het nazomerweer als een cadeautje. De zon die nog even je huid verwarmt, die laatste zomerse avonden op het terras—het houdt het vakantiegevoel vast en maakt de overgang net iets lichter.
En dan begint de hectiek: kinderen die zenuwachtig door het huis dralen, fietsbanden die opgepompt moeten worden, nieuwe schoolspullen die op tafel verspreid liggen. Het enthousiasme van nieuwe schriften en verse boeken roept bij velen herkenbare herinneringen op. De spanning om klasgenoten terug te zien. De opwinding van een nieuw begin.
Toch is dit niet voor ieder kind een zorgeloos moment. Rouwende kinderen dragen hun verlies mee, vaak in stilte. Ze trekken hun schouders op, vermijden blikken van medeleven, en proberen hun ouders te beschermen—alsof wij het al zwaar genoeg hebben. Het is een onzichtbare last die juist in periodes van verandering voelbaar kan worden.
Ik herken het bij mijn eigen dochter. Tijdens de zomer waren er momenten dat het verdriet om haar vader onverwacht weer naar boven kwam. Rouw is grillig—soms stil aanwezig als een zwerfkat die van een afstand toekijkt, en soms plotseling rauw en pijnlijk dichtbij.
En nu is het zover: mijn dochter gaat studeren. Eerst speelde ze met het idee om naar het buitenland te gaan, maar gelukkig blijft ze dichtbij. Voor mij een geruststelling, al brengt het ook een nieuwe fase van loslaten met zich mee.
De overgang is niet alleen spannend vanwege de studie zelf, maar ook door het wegvallen van vriendschappen. Haar beste vriendin koos een ander pad en richt zich op haar nieuwe leven. Zo’n breuk doet pijn, zeker op het moment dat je juist houvast zoekt. Het vooruitzicht van avonturen die je samen zou delen, verandert plots in stilte.
Maar ik weet ook: het komt goed. Iedere eerstejaars student begint met een lege bladzijde. Iedereen zoekt nieuwe vrienden, iedereen voelt zich een beetje verloren. En juist in dat gezamenlijke onbekende ligt de kracht.
De jeugd van mijn dochter is onmiskenbaar getekend door verlies, maar ook gevuld met prachtige herinneringen. En er zullen nog zoveel mooie momenten volgen. Sommige mensen in ons leven zijn passanten die een les brengen, anderen blijven voor altijd.
Voor haar ligt er een nieuw pad klaar, vol vrijheid, levenslust en kansen. Voor mij begint een andere reis: die van een moeder die haar dochter ziet uitvliegen. Het is wennen, loslaten en tegelijkertijd vertrouwen hebben dat ze haar eigen weg vindt.
En ergens weet ik: net zoals de zomerzon ons nog even warmte geeft, zal er altijd een lichtstraal zijn die ons begeleidt.
Tijdens ons event op International Widows Day, 23 juni jl. werd al duidelijk dat woorden zoveel met je kunnen doen. Troostend, onderzoekend, verkennend naar wat ooit was en wat weer komen gaat.
Woorden zijn meer dat louter een functioneel communicatiemiddel. Dat woorden zoveel extra betekenis kunnen leggen, dat is een gegeven. Of ze nu geschreven staan of gezegd worden, ze hebben altijd iets te zeggen.
Iedereen herkent zich in een andere zin, maar toch blijkt vaak dat we elkaar ook zonder worden begrijpen. Het is van betekenis, een rijtje woorden in een zin of de warmte van slechts een enkel woord kan zo veelzeggend en troostrijk zijn. Soms is het eigenlijk nauwelijks met woorden uit te leggen, dat weten wij als geen ander. Je ervaart of voelt. Soms is troost plots heel dichtbij en kan het bijna spiritueel zijn, wanneer woorden je zachtjes aanraken, beroeren.
Zo ook het gedichtje van Albert dat ik kreeg, zo mooi.
“Er wonen mensen in de hemel,
Die je soms graag zou willen zien.
Al is het maar voor heel even,
Al kon het maar een minuutje of tien.
Nog ene keer een berichtje sturen,
Nog ene keer een laatste zoen.
Soms is het gemis overweldigend
en het verdriet haast niet te doen.
Toch zijn deze mensen altijd bij je,
Al is de afstand naar de hemel nog zo groot.
In je hart kun je altijd samen zijn….
Want de liefde stopt niet bij haar* dood”
*haar kan worden vervangen door zijn
Soms kunnen woorden je optillen zonder dat ze je aanraken. Een paar zorgvuldig gekozen zinnen kunnen ineens als een kompas zijn, midden in de storm, je koers bepalen.
De afgelopen maanden hoor ik steeds vaker in onze Widows & Widowers community: ik ben gaan schrijven. Woorden toevertrouwen aan papier, geven vorm aan datgene wat er vanbinnen leeft. In een dagboekje, of in brieven aan hun overleden geliefde. In een appje dat nooit meer verstuurd wordt, ongeopend zal blijven. Een troostgedicht of een herinnering, liefdevol en precisie genoteerd.
Schrijven helpt. Niet om de pijn te laten verdwijnen, om het verdriet te kanaliseren. Nee, gewoon om er met zachte ogen naar te kijken. Je maakt het ‘vanbinnen’ zichtbaar. En wat zichtbaar is kun je verplaatsen, aanraken, aankijken en soms zelfs loslaten.
“Schrijf het van je af.” Klinkt misschien als een cliché. Maar het is een beproefde methode, je hoort het zo vaak. Maar het helpt. Probeer het gewoon een keer.
Naar ruimte,
Want ook dat is waar: wij die achterblijven, leven en wij mogen iedere keer opnieuw weer ademhalen.
Tussen de tranen door is er nog altijd iets dat klopt. Een zonnestraal op de keukentafel. Een herinnering die niet pijn doet, maar je doet glimlachen. Een onverwacht gesprek. Een teken dat het leven tegemoet getreden mag worden, positief en met verve. We mogen weer verlangen. Naar een nieuw ritme, een zachte aanraking, een toekomt waarin niet alles vastligt. Waar alles weer mogelijk is. Rouw is liefde, rouw sluit de liefde niet af. Integendeel, het laat juist zien hoe diep we kunnen voelen.
Dus ja, schrijf.
Schrijf het verdriet, schrijf de liefde. Schrijf voor jezelf, schrijf je toe aan het leven. Wie schrijft, ademt en wie ademt, leeft. En wie leeft, mag het leven een avontuur noemen, mag het geluk opnieuw tegenkomen. Ineens op een onverwacht moment, als een liefdevolle hand op je rug, die je zachtjes verder voortduwt.
Wij starten graag een nieuwe rubriek in onze nieuwsbrief – wie schrijft er een mooi gedicht?
Stuur je gedicht naar hello@widows-and-widowers.nl
De inzendingen bundelen we later samen in een E-gedichtenbundel, leuk toch?
Lieve groet,
Astrid
Kijk voor meer info op widowsandwidowers.nl.
Op 23 juni 2025 vindt in het Grand Hotel Karel V in Utrecht het grootste evenement voor weduwen en weduwnaars van Nederland plaats. Een dag vol herkenning, inzicht en verbinding – voor iedereen die leeft met verlies.
Na het overlijden van een partner komt er veel op je af. Verdriet, eenzaamheid, praktische zorgen… en een wereld die gewoon doordraait. International Widows Day is geen therapie, maar wél een plek waar je je gehoord voelt. Waar je in contact komt met anderen die écht begrijpen wat je doormaakt.
Laat je inspireren door krachtige verhalen van onder andere:
Christien Brinkgreve – schrijver van Beladen Huis
Dennis Heijn – ondernemer en nabestaande
Marianne Heemskerk – podcastmaker & weduwe
Astrid van Heumen – oprichter van Widows & Widowers
En vele anderen die het verschil maken in hoe we omgaan met rouw en herstel.
Met ruimte voor ontmoeting, gesprekken, borrel, en natuurlijk: hoop. Want ook na verlies kan het leven weer glans krijgen.
📍 Locatie: Grand Hotel Karel V, Utrecht
🕐 Tijd: 12:30 – 18:00 uur
🎟️ Prijs: €40 voor leden / €55 voor niet-leden
Team Widows & Widowers wenst iedereen een goede gezondheid, wijsheid en geluk in het jaar dat voor ons ligt.
Na de donkere dagen in december volgt de warme kerstperiode waar herinneringen samensmelten met de nieuwe realiteit. Het blijven dagen van vrolijkheid, van gemengde gevoelens en het besef dat de dagen van weleer niet meer terugkomen.
Toch geeft het mij ook iets bemoedigends. Om vooral door te gaan en de gezelligheid te genieten van hen die dicht bij mij staan. Aandacht te geven aan hen die er voor me zijn ook in de minder vrolijke dagen die de periode na het overlijden van mijn lief hebben gekend. Het gemis is er beslist niet minder om geworden.
Maar het besef om samen met mijn lieve dochter, mijn dierbaren en mijn familieleden het kerstfeest te vieren is dit jaar sterker dan de jaren daarvoor. Wellicht omdat ze eindexamen doet en ze volgend jaar mogelijk haar vleugels uitslaat. Ze weet nog niet precies wat haar studiekeuze zal zijn, maar de kans is groot dat ze, zoals velen, toch het huis zal verlaten. Een nieuwe tijd, zal voor haar en voor mij aanbreken.
Haar verwachtingen over de toekomstige avonturen zijn een heerlijke vrolijke noot in onze gesprekken. Zo fijn dat voor haar de zon weer is gaan schijnen na de dood van haar vader. Een gebeurtenis die haar leven heeft getekend en ongetwijfeld een zware last is in haar rugzak die ze draagt. Gelukkig voor mij begint de studie pas in september. Dus we hebben nog even tijd om er aan te wennen. Wel zie ik er heel eerlijk gezegd best tegenop. Dan is het huis ineens leeg en zal het zogenoemde empty nest syndroom mij beslist raken.
Dus tot die tijd ben ik nog meer dan anders bewust van de gezelligheid van haar gezelschap.
Daarom zoveel mogelijk genieten van de tijd die ons gegeven is om te delen met hen die ons lief zijn. Dus zonder geforceerd te zijn zal ik er mooie kerstdagen van maken.
Maar het is ook tijd voor reflectie en vooral voor een positief ingesteld mens zoals ik ben, om me op de toekomst te richten. Wat zal 2025 allemaal brengen? Blijven we gezond, zal het geluk ons weer toelachen, zijn er successen op het gebied van werk en vooral; zal er in het nieuwe jaar een nieuwe liefde op mijn pad komen? Sta ik daar voor open? Na ruim 4 jaar weduwe denk ik er weleens over na.
We zullen zien wat het jaar zal brengen en in welke fase van mijn rouw ik ben om er echt voor open te staan. Het is soms zo romantisch en gedragen om in de mooie en liefdevolle herinneringen terug te gaan en daarmee te leven, wetende dat de vervlogen tijden nooit meer terugkomen. Maar het gevoel van liefde blijft aanwezig.
Anderzijds is er dan de realisatie van de harde werkelijkheid en dan zijn de tranen terug. Gelukkig ben ik in deze niet de enige en is daar het besef dat wij als lotgenoten meer met elkaar delen dan we ons beseffen. Soms is het naast het bespreken van de praktische zaken gewoon fijn te weten dat deze gevoelens zo herkenbaar zijn.
Dat je er gewoon over kunt praten en je er niet voor hoeft te schamen. Sterker nog het is fijn om bemoedigend toegesproken te worden zodat je gewoon over de courage beschikt het leven weer te omarmen. Of dat nu de schouders eronder zetten betekent om door te gaan, of de moed weet te vatten om de telefoon ter hand te nemen en te bellen met die goede bekende, die aardige vriendin of sympathieke vriend. Hoe dan ook, ik weet dat het tijd is om te leven en dat ook ik er echt wat mee moet gaan doen.
Dus 2025 gaat ook voor mij een jaar zijn van goede voornemens en invulling geven aan de avonturen die komen gaan en wie weet wat er allemaal verder in de sterren staat.
Voor Widows & Widowers zal het nieuwe jaar ook veel in petto hebben. De dromen zijn goed uitgewerkte plannen geworden en zoals me ooit is verteld, wanneer je de plannen goed weet uit te voeren worden dromen waar.
Daar gaan we voor en dus gaan we met een positief gemoed een nieuwe fase in met Widows & Widowers. Het gaat allemaal een tikkeltje professioneler worden. We hebben een steeds grotere groep nieuwsbrieflezers, de app zal ook meer weduwe en weduwnaars aanspreken en van toegevoegde waarde zijn. We zien dat we meer betalende abonnees krijgen en we verwachten dat die stijgende trend doorgaat. Zo kunnen we een levendige community realiseren waar we ons thuis kunnen voelen en we terecht kunnen met onze zeer reële en soms ongemakkelijke vragen. Om zo antwoorden te krijgen op bijzonder reële vraagstukken of problemen waar men als achtergebleven partner of nabestaande nu eenmaal mee zit.
De app is getest en is binnenkort te downloaden in de AppStore. Hoe spannend is dat! In de volgende Nieuwsbrief kun je via een QR code de app downloaden en er zullen meer aankondigen zijn van evenementen, zowel jaarlijks terugkerende grote evenementen als ook gezellige en sterk inhoudelijke onderonsjes.
Zoals “ H’app’y 2025’ waar we 30 januari naast een glaasje en de goede voornemens stil staan bij de impact van rouw en onze app presenteren, 14 februari genieten we van een Valentijns lunch met lotgenoten en verwelkomen we een mysterie guest. Op 23 juni is het ieder jaar weer International Widow’s Day. Wij komen dan met een vol programma over meer praktische zaken op het gebied van financiën en planning, werk en rouw.
Zoals bij alle evenementen die wij organiseren zijn naast inhoud en herkenning, ook gezelligheid en verbinding belangrijke componenten voor het succes. Wij vertrouwen erop dat jullie nieuwsgierig zijn en ook in grote getale op onze uitnodiging in zullen gaan en komen. De kosten proberen we betaalbaar te houden; €59,95 voor nieuwkomers en daarmee ben je als deelnemer direct een jaar lid en geniet je van de voordelen. Voor weduwe en weduwnaars die al lid zijn, zal deelname aan deze evenementen gereduceerd worden met €20 tot €39,95.
In 2025 zijn we voornemens om weer de Nijmeegse Vierdaagse te lopen. De data van 2025 zijn bekend. Van dinsdag 12 tot vrijdag 18 juli lopen we als groep de Nijmeegse Vierdaagse mee! Heb je het voornemen om sportief te zijn, jezelf doelen te stellen of een onvergetelijke ervaring te beleven, laat het ons weten! Op uiterlijk 4 februari hebben we graag de lijst van onze deelnemers compleet, zodat ik ons als groep kan aanmelden.
Hoe sterk zal dat zijn wanneer we met onze community een team vormen.
Uit eigen ervaring weet ik dat het prima te doen is, mits je goed traint. Samen trainen maakt het verschil en één ding is zeker; met steun van elkaar gaat het ons lukken om de eindstreep te halen. Wanneer de deelnemers bekend zijn schrijven we ons als groep in. Trainingsschema’s volgen op de website, in de app en de nieuwsbrief.
Het trainen kost tijd en dat doe je zelf, maar om elkaar te leren kennen zullen we één keer per maand samen een stevige wandeling maken ter voorbereiding aan de 4x40 kilometer. Voor de donkere decemberdagen verheugen we ons op het jaarlijks terugkerende Donkere December Dagen Diner op 12 december en de grote Kerstlunch op 19 december 2025.
Goed om met elkaar die dagen in gezelligheid door te brengen, van elkaar te leren en het glas te heffen op tijden van toen maar vooral ook om uit te kijken naar wat de toekomst voor een ieder van ons in petto heeft.
Daarnaast blijven we de intieme events organiseren die je terug kunt vinden in het programma. Zoals een wandeling met een rouw coach, een evenement als ‘schrijf het van je af’, een kookles, of hulp bij financiële planning door een geaccrediteerde professional. En wellicht bij voldoende belangstelling organiseren we een stedentrip in september of een korte skivakantie.
Alle evenementen zijn met een spreker, een deskundige op het onderwerp en gericht om kennis op te doen en eventueel te delen. Naast verbinding en gezelligheid.
Geniet van een fijn 2025, samen met de gekoesterde en dierbare herinneringen maar vergeet vooral geen nieuwe te maken.
Tot in het nieuwe jaar!
Astrid
Na-zomeren zonder melancholie daar zou ik graag een of meerdere glazen op heffen.
Hoe fijn zou het zijn om de gemoedstoestand die zo kenmerkend is voor de periode die komen gaat, voor te zijn of op zijn minst te beheersen.
De mooie kleurrijke maar vaak sombere herfst. Waar er iedere dag weer een beetje meer afscheid genomen wordt van de zomer. De natuur maakt zich op voor het afscheid van de luchtige vrolijkheid, de blauwe luchten en de warme wind door je haren. Het genot van de gemakkelijke en gezellig aanvoelende warmte.
Hoe heerlijk is het om de zon op de huid te voelen, wetende dat je leeft, hoe fijn is dat. Goh wat mis ik mijn lief. De zomer is zo’n uitgelezen tijd om nieuwe herinneringen te maken, maar ook om het oude vertrouwde te koesteren en zo nu en dan met een enkeling te delen.
Gek blijf ik het vinden dat zo weinig mensen eens vragen hoe het echt met me gaat. Of spontaan, zo maar een leuke of bijzondere anekdote met me delen waarbij je partner hun goede vriend een rol in heeft gespeeld. Zo jammer dat herinneringen leven in gedachten en in het hart, maar zo zelden hardop worden gedeeld.
Hoewel we inmiddels vertrouwd zijn met het komen en gaan van de seizoenen overvalt de schoonheid van de herfst mij ieder jaar weer. Vreemd genoeg dit jaar meer dan voorgaande jaren. Op weg naar de winter, de door mij zo enerzijds favoriete maar ook gevreesde donkere maanden. Sinds het ‘vertrek’ van mijn man, is de winter weliswaar een gezellige periode vol dierbaren toch vooral moeilijk. Hoewel er nog weken te gaan zijn, maak ik me nu al druk, hoe ik dit jaar de feestdagen door ga komen.
Uiteraard met een lach en veel vrolijkheid wanneer ik onder de mensen ben. Maar het zijn juist die dagen, die uren wanneer al die anderen samenzijn en die ik vrees. De weemoed, het verlangen naar wat ooit was en de hoop dat er wellicht iemand op mijn pad zal komen die de leegte enigszins zou kunnen verdringen. Niet op te vullen, dat is niet wat ik vraag. Dat is ook niet wat ik wil. Want ik wil het verlies ook juist ervaren zodat ik me vooral niet schuldig hoef te voelen.
Maar ik verlang enorm naar dat gewone gedoetje, maar vooral ook naar dat beetje levenslustigheid. Ik wil het graag allemaal weer wat vrolijker. De lente terug laten keren, met al haar frivoliteiten en de optimistische kijk op al het moois, zoals de lentebries, de ontluikende bloem en het vrolijke gekwetter van de vogels.
Het is zo geruststellend dat je kan rekenen op de jaargetijden. Het is zo heerlijk dat je je er niet alleen naar kan kleden, maar er ook naar kan leven. Van seizoen, naar seizoen.
Maar even terug naar de herfst. Heel eerlijk, eigenlijk zou het mijn absolute favoriete jaargetijde moeten zijn. Veel belangrijke en mooie momenten hebben zich in mijn leven tijdens deze periode afgespeeld met als hoogtepunt de geboorte van onze lieve dochter. Zij wordt deze herfst alweer 18 jaar. Wow, wat is de tijd snel gegaan! En toch voel ik me een beetje verloren maar vooral melancholisch. Ik heb een onvervuld verlangen en weet ik dat verloren tijden niet meer terugkomen.
Ik denk dat het heel herkenbaar is en dat het alles te maken heeft met rouw. Dat gevoel van eenzaamheid, het allemaal alleen moeten doen. Toch, ondanks dat me ertegen verzet, heb ik een vorm van zelfmedelijden. Een onbeschrijfelijk gevoel van rouw, het overvalt me regelmatig en op de meest onverwachte momenten gedurende de vier jaar dat ik weduwe ben.
Ik wil en moet me ertegen wapenen omdat het me tegenhoudt. Ik maak er fouten door, ik laat steken vallen, mensen vinden me soms een beetje raar of begrijpen het echt niet. Het gaat toch goed met je. Geniet het leven, pak het weer op. En precies dat doe ik! Ik omarm het leven en heb besloten er het beste van te maken. Met respect voor het verleden, het leven tegemoet te treden.
Meer en meer besef dat het leven na vier jaar gewoon, ook voor mij verder gaat en dat rouw met de ondervonden hik-ups en de door mij zelf veroorzaakte vertragingsfactoren in het dagelijkse leven, de waan van de dag wel degelijk hebben beïnvloed. Ik zal toch moeten erkennen, dat ik op gezette tijden nog steeds lijd aan het fenomeen ‘Widow Brain.’
Zo, ik heb het gezegd. Geen excuus maar wel een verklaring voor mijn gedrag. Mijn gebrek aan moed of discipline. Mijn steeds terugkerende struisvogelgedrag. De post wegleggen voor een andere keer. Lachend wegkijken van de kleine klusjes en reparaties in huis…. Bah, wat is het soms lastig om weduwe te zijn.
Maar dan is er na een goede nachtrust weer de positieve ik die het leven en de vrijheid aangrijpt. Die wonderbaarlijk zelfstandig is en absoluut veel handiger dan ooit gedacht. Je kunt zo veel meer dan je weet. En als iets is gelukt geeft het zoveel voldoening.
Mooi dat ik dit nu echt weet te herkennen en ook durf te erkennen! Perfecte timing, ik weet me goed en veilig in te snoeren wanneer de rollercoaster aan emoties zich gedurende de wintermaanden weer vraagt in te stappen. Want instappen zal ik beslist weer doen omdat een toertje draaimolen, hoewel nostalgisch, wat mij betreft wel heel erg saai is.
En de nachten wanneer ik bezoek krijg van de spoken zoals ik ze noem, die me met enige regelmaat met herinneringen weten wakker te houden, heet ik sinds kort van harte welkom.
Het is ook goed om de uren te vullen denkende aan de mooie momenten. Gedurende de nachtelijke hersenroerselen weet ik inmiddels de extra tijd goed te benutten. Ik maak plannen om zo mijn dromen uit te laten komen.
Lieve mensen we gaan er met z’n allen echt iets moois van maken! Het leven is het waard geleefd te worden, het is tijd om de community van lotgenoten op te pakken en aan de slag te gaan.
