Op 1 januari zitten we met elkaar in de grote zaal van het Concertgebouw in Amsterdam waar we 2026 Klassiek met een knipoog en een boodschap mogen beginnen, genietend van het Nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazers Ensemble, NBE.
Januari begint met een kalender vol lege pagina’s. Voor velen volle aandacht op de kansen en nieuwe doelen die ze voor ogen hebben. Voor mij en ik denk dat ik kan zeggen voor ons, voelt het dubbel, enerzijds de vrolijkheid van wat het nieuwe jaar ons gaat brengen maar ook heel eerlijk begint het jaar toch anders, met een leegte die je onderhuids toch steeds met je mee draagt. Niet erg, soms zelf prettig omdat het gevoel van liefde niet ophoudt maar wel dat verlies, die rouw.
Waar de wereld aftelt naar vuurwerk en champagne, en wij vrolijk meetellen, een glas heffen en een hap nemen van onze oliebol, telt ons hart mee met een verlangen dat we nooit meer beantwoord zien. Gelukkig zijn soms op die momenten de stille herinneringen welkom en fijn. Even terug naar alle voornemens. Hoe vaak hebben wij ons voorgenomen sterk te zijn, onze schouders eronder te zetten, doen wat van ons verwacht wordt, door gaan en vooral niet te vergeten.
Maar zelfs zonder die voornemens die op 1 januari vaak nog steviger worden aangezet, naast de voornemens om meer te gaan bewegen, af te vallen, stoppen met whatever’s…. Hebben we zonder een groot plan, sinds het verlies, toch eigenlijk al iets ongelooflijks gedaan:
Wij zijn er nog, wij halen adem en leven. De rollercoaster van emoties en de waan van alle dag herkennen we en we weten dat we er door heen moeten. We mogen best deze eerste dagen van het jaar trots op onszelf zijn. Ja, elke dag dat je opstaat en de dag tegemoet treedt is een overwinning. We moeten doorgaan… lieve mensen hoe doen we dat?
Kleine stappen, groot verschil!
Goede voornemens hoeven geen sprongen te zijn. Ze mogen fluisterend en zacht aanwezig zijn. Niet overdrijven, gewoon, laat het een onderdeel zijn van het leven.
Die milde voornemens voor ons in de ik vorm:
Ja - Ik mag rouwen én leven op mijn manier.
Mijn eigen tempo is goed genoeg, het gaat om mijn persoonlijke reis. Ik hoef niets te bewijzen, dit is mijn leven. Zo kan het jaar een prachtig begin zijn van een nieuwe werkelijkheid die zich gaande het jaar zich verder ontvouwt.
Plan iets eenvoudigs, iets kleins. Bijvoorbeeld: plan een koffiemoment ergens buiten de deur, alleen of met iemand anders. Plan een bezoekje, zoek een reden om iedere dag even het huis uit te gaan. Stap naar buiten. Desnoods zoiets simpels als een boodschap doen. Ga even onder de mensen, loop door de supermarkt.
Klinkt zwaar maar als je diep in de rouw bent kan dit een goed voornemen zijn, dat je kan helpen.
Zoek verbinding, bel mensen op, ga langs of nodig uit. Maar spreek met iemand die kan luisteren en jou begrijpt.
Één fijn ding per week!
Verwen jezelf met iets wat jij fijn vindt. Geef jezelf bloemen cadeau, maak je favoriete gerecht, of kijk een film, koester die goede herinnering.
Handig kan zijn om op te schrijven wat je al hebt bereikt. Hoe klein en onbeduidend het ook lijkt. Bijvoorbeeld vandaag heb ik gelachen, voelde ik me beter, heb ik opgeruimd of de moed gehad, enveloppen te openen, aan de administratie te beginnen.
Ook als je al wat langer in de rouw bent zijn dit prettige oefeningen. Je bent maar een mens en hoeft je niet altijd groot te houden. Zelfzorg is geen luxe, het is belangrijk om goed voor jezelf te zorgen, geestelijk, lichamelijk en spiritueel. Het geeft troost en het is zelfbehoud.
Een nieuw jaar betekent niet dat jij verder moet zijn dan je bent. Het is geen reset. Het is het leven, dag na dag.
En dan is daar ook weleens dat nare en herkenbare schuldgevoel.
Vragen als, waarom mag ik dit meemaken? Hoe kan ik weer gelukkig zijn, ondanks het gemis? Mag ik het leven weer genieten, terwijl de rouw nog niet verdwenen is. Mag ik boos zijn op het onrechtvaardige van de dood, het onbehagen van het alleen zijn, het verlangen naar dat het allemaal weer goed komt ook zonder mijn overleden partner, ik wil graag verder met mijn leven. Kan ik liefde voelen voor een ander als de liefde voor mijn partner nog steeds groots is. Waarom voel ik me gegijzeld in de realiteit, hoe ga ik verder nu het alleen zo tegenvalt. Mijn lief zou toch willen dat ik verder leef en misschien zelfs weer gelukkig wordt?
Een mooi, kort en heilzaam ritueel. Een kleine ceremonie met grote betekenis. Fijn om te doen.
Nieuwjaarslichtje, Steek een kaars aan. Noem één mooie herinnering van jullie samen en één van jou na het overlijden van je partner. Deel die in gedachten met je lief. En fluister dan “Dank je dat je bij mij blijft.”
Voor 2026 staat voor mij verbinding als voornemen en ik deel graag hoe ik dat probeer te realiseren.
In het groot natuurlijk met Widows & Widowers en in het klein in mijn directe omgeving. We zijn gemaakt om elkaar te dragen en te ondersteunen. Ik zoek een persoon om op te leunen, om te steunen, een ander om mee te lachen en om mijzelf te laten zien. Dat alles geeft genoeg redenen om door te gaan. Geven is fijn, maar ontvangen doet een mens ook goed. Zeker voor ons weduwen & weduwnaars is het goed te beseffen dat je mens bent. Dat je vrij bent in je zijn, je gevoel, je rouw en verdriet maar ook de vreugde, de verandering, het onbekende dat komen gaat.
Met onze Community van lotgenoten behoeft dit allemaal geen uitleg, we herkennen elkaar, we weten hoe liefde klinkt, ook wanneer het verlies pijn doet. We zijn er in 2026 voor je! Ook al ben je nog zo krachtig, je hoeft niet verder te zijn dan vandaag, je hoef niet te doen alsof, het is genoeg dat je er bent, dat je doorgaat. We zijn er voor je, we zijn samen.
Een laatste tip om het nieuwe jaar goed te starten. Pak pen en papier en schijf een paar bemoedigende zinnetjes:
Bijvoorbeeld: In 2026 ben ik dapper, ben ik het waard, ga ik aan mezelf werken, maak ik mijn post open, vind ik een baan, probeer ik minstens een keer per dag te glimlachen, ga ik bij vrienden langs, maak ik iets van het eten, nodig ik mensen uit. In 2026 ga ik echt weer proberen te genieten.
Plak ze op de spiegel, in de keuken bij het koffiezetapparaat, op de deur van de wc of daar waar je ze ziet. Gewoon als geheugensteuntje.
Fijn, het is januari, een nieuw jaar. Sta open voor wat er komen gaat. All is well!
Gelukkig, liefdevol en een gezond 2026!
Astrid
