Tijdens ons event op International Widows Day, 23 juni jl. werd al duidelijk dat woorden zoveel met je kunnen doen. Troostend, onderzoekend, verkennend naar wat ooit was en wat weer komen gaat.
Woorden zijn meer dat louter een functioneel communicatiemiddel. Dat woorden zoveel extra betekenis kunnen leggen, dat is een gegeven. Of ze nu geschreven staan of gezegd worden, ze hebben altijd iets te zeggen.
Iedereen herkent zich in een andere zin, maar toch blijkt vaak dat we elkaar ook zonder worden begrijpen. Het is van betekenis, een rijtje woorden in een zin of de warmte van slechts een enkel woord kan zo veelzeggend en troostrijk zijn. Soms is het eigenlijk nauwelijks met woorden uit te leggen, dat weten wij als geen ander. Je ervaart of voelt. Soms is troost plots heel dichtbij en kan het bijna spiritueel zijn, wanneer woorden je zachtjes aanraken, beroeren.
Zo ook het gedichtje van Albert dat ik kreeg, zo mooi.
“Er wonen mensen in de hemel,
Die je soms graag zou willen zien.
Al is het maar voor heel even,
Al kon het maar een minuutje of tien.
Nog ene keer een berichtje sturen,
Nog ene keer een laatste zoen.
Soms is het gemis overweldigend
en het verdriet haast niet te doen.
Toch zijn deze mensen altijd bij je,
Al is de afstand naar de hemel nog zo groot.
In je hart kun je altijd samen zijn….
Want de liefde stopt niet bij haar* dood”
*haar kan worden vervangen door zijn
Soms kunnen woorden je optillen zonder dat ze je aanraken. Een paar zorgvuldig gekozen zinnen kunnen ineens als een kompas zijn, midden in de storm, je koers bepalen.
De afgelopen maanden hoor ik steeds vaker in onze Widows & Widowers community: ik ben gaan schrijven. Woorden toevertrouwen aan papier, geven vorm aan datgene wat er vanbinnen leeft. In een dagboekje, of in brieven aan hun overleden geliefde. In een appje dat nooit meer verstuurd wordt, ongeopend zal blijven. Een troostgedicht of een herinnering, liefdevol en precisie genoteerd.
Schrijven helpt. Niet om de pijn te laten verdwijnen, om het verdriet te kanaliseren. Nee, gewoon om er met zachte ogen naar te kijken. Je maakt het ‘vanbinnen’ zichtbaar. En wat zichtbaar is kun je verplaatsen, aanraken, aankijken en soms zelfs loslaten.
“Schrijf het van je af.” Klinkt misschien als een cliché. Maar het is een beproefde methode, je hoort het zo vaak. Maar het helpt. Probeer het gewoon een keer.
Naar ruimte,
Want ook dat is waar: wij die achterblijven, leven en wij mogen iedere keer opnieuw weer ademhalen.
Tussen de tranen door is er nog altijd iets dat klopt. Een zonnestraal op de keukentafel. Een herinnering die niet pijn doet, maar je doet glimlachen. Een onverwacht gesprek. Een teken dat het leven tegemoet getreden mag worden, positief en met verve. We mogen weer verlangen. Naar een nieuw ritme, een zachte aanraking, een toekomt waarin niet alles vastligt. Waar alles weer mogelijk is. Rouw is liefde, rouw sluit de liefde niet af. Integendeel, het laat juist zien hoe diep we kunnen voelen.
Dus ja, schrijf.
Schrijf het verdriet, schrijf de liefde. Schrijf voor jezelf, schrijf je toe aan het leven. Wie schrijft, ademt en wie ademt, leeft. En wie leeft, mag het leven een avontuur noemen, mag het geluk opnieuw tegenkomen. Ineens op een onverwacht moment, als een liefdevolle hand op je rug, die je zachtjes verder voortduwt.
Wij starten graag een nieuwe rubriek in onze nieuwsbrief – wie schrijft er een mooi gedicht?
Stuur je gedicht naar hello@widows-and-widowers.nl
De inzendingen bundelen we later samen in een E-gedichtenbundel, leuk toch?
Lieve groet,
Astrid
Kijk voor meer info op widowsandwidowers.nl.
