Maart roert zijn staart. Als kind vond ik dat een vrolijke uitdrukking. Het had iets speels, iets lichts, bijna ondeugend. Inmiddels weet ik: de maand Maart doet meer dan alleen zijn staart roeren. In deze maand schuurt het, Maart laat voelen dat, hoewel de zonnestralen speels door de wolken breken, de kou zeker nog niet uit de lucht is.
Maart geeft de tijd langzaam en heel voorzichtig weer kleur, het droeve grijs, langzaam maakt het plaats voor een nieuw voorjaar. Maart laat je voelen dat er iets verandert, je kan er niets aan veranderen, het gebeurt gewoon. Ook wanneer je daar eigenlijk nog niet helemaal klaar voor bent.
De winter trekt zich terug, maar niet zonder weerstand. Misschien herken je dat. Want rouw… kent geen seizoenen. Of misschien juist wel.
In de winter is het stil. De wereld lijkt even stil te staan, en ergens kan dat troostend zijn.
Alsof jouw binnenwereld in lijn is met wat er buiten gebeurt. Maar dan komt de lente.
Het licht wordt sterker. De dagen langer. Mensen gaan weer naar buiten, plannen ontstaan, terrassen vullen zich. Jij ook?
En juist dan kan eenzaamheid zich scherper aftekenen. Alsof de wereld zegt: vooruit, terwijl jij misschien denkt: ik ben er nog niet.
Ik weet nog zo goed hoe dat voelde. Dat eerste voorjaar na verlies. De verwarring, het gedoe. De bijna schuldige gedachte dat het zo lekker genieten was als de zon gewoon weer scheen.
Soms denk ik wel eens hoe kan het dat de wereld doorgaat, terwijl mijn wereld stil is komen te staan? En dan helemaal de wereld van vandaag, de verontrustende tijden waarin we leven. Soms bekruipt mij een gevoel van onmacht. Hoe moet ik toch verder, zo alleen in deze donkere tijden. Maar dan herpak ik me snel weer. Want ik moet verder, sterk zijn voor mijn dochter, ik heb mijn verantwoordelijkheden. Ik moet door. Maar als ik dan alleen ben, vraag ik me best regelmatig af, hoe dan?!
En dan schijnt de zon. Dan voel ik me blij en onbezorgd. Hoe mooi is dat, een mens zit toch vreemd in elkaar. heel voorzichtig geef ik er dan aan toe. Lekker om me weer eens licht te voelen.
Wat ik ben gaan begrijpen, in de jaren van ervaring met rouw, dat de weg naar geluk geen rechte lijn is. Het is geen beslissing die je even neemt, er is geen knop die je omzet. Ik zie het meer als een beweging. Soms vooruit, dan weer achteruit. En vaak op en neer en allebei tegelijk. Verwarrend soms en ook wel weer bevrijdend om te weten dat je een mens bent. De emoties zitten je soms in de weg omdat leven vanuit het hoofd vaak makkelijker is dan vanuit het hart.
De lente leert ons iets essentieels. Dat groei niet betekent dat het oude verdwijnt. Maar dat er iets nieuws ontstaat, naast wat er al is. Schitterend toch? De boom vergeet de winter niet en kiest er toch voor om opnieuw uit te lopen, om weer tot volle bloei te komen. En dat gaat niet in één dag.
En misschien… geldt dat ook voor jou en mij. Is er weer ruimte voor groei en bloei.
Niet perse door het verdriet los te laten, meer door het mee te nemen. Steeds opnieuw en op een andere manier. Niet als iets dat je tegenhoudt, maar als iets dat onderdeel is van wie je bent geworden. Rouw hoort bij het leven.
Alleen zijn is geen probleem maar dat nare gevoel van eenzaamheid, helaas, dat hoort er soms bij. Laten we daar eerlijk over zijn. Eenzaamheid is niet altijd en zeker niet gemakkelijk op te lossen. Zelf vlucht ik vaak in een drukke agenda. En al die goedbedoelde adviezen…
Gelukkig kunnen we het wel hier en daar verzachten. Door verbinding, herkenning en om samen even stil te staan of juist samen weer in beweging te komen. We zijn lotgenoten of niet, we weten wat we doormaken, je hoeft je niet te verschuilen.
Daar ligt ook de essentie van wat wij doen met Widows & Widowers. We zeggen niet, je moet verder. We zeggen liever, loop een stukje met ons mee. Kom naar onze events. Wandel gezellig of sportief met ons mee.
Ga er samen met op uit, dat verlicht. Zeker wanneer de zon weer gaat schijnen. Niet omdat alles dan meteen beter is. Maar omdat je het niet alleen hoeft te doen. Het helpt echt om letterlijk eens van omgeving te veranderen. Om even los te komen van alles wat herinnert, om ruimte te maken voor iets nieuws.
Op 23 juni - International Widows Day: Hotel Karel V, Utrecht van 13.00 - 17.00 uur. Hier combineren we gezelligheid met informatie, kennis en ervaring delen en een boeiend debat.
Hier staat alles in het teken om te verbinden en om vooruit te kijken.
Ook organiseren we een retraite, waar gezelligheid gecombineerd wordt met serieuze content van 4 tot 10 oktober in Albir, Spanje.
Een reis waarin je, onder begeleiding van een professional, ruimte maakt voor jezelf. Waar je de rouw niet achterlaat, maar leert hoe je deze met je mee kunt dragen, zonder dat het je leven blijft bepalen. Zodat je, bij thuiskomst, niet meer alleen overleeft… maar het leven, weer met opgewekt gemoed tegemoet zal treden.
Misschien is dat wat Maart ons uiteindelijk wil laten zien. Plannen maken en uitvoeren, durven dromen, lekker leven met de zonnestralen spelend over je gezicht.
Dat het mag schuren, dat het mag bewegen. Dat je niet hoeft te wachten tot je “er klaar voor bent.” Misschien is één kleine stap al genoeg. Een wandeling, een gesprek, een eerste “ja”. En misschien…heel misschien…voel je dan, ergens onder alles wat er nog is, dat er ook weer ruimte voor jezelf komt. Voor licht, vrolijkheid, verbinding, voor een vorm van geluk die anders is dan voorheen, maar beslist niet minder waardevol. Je hoeft het allemaal niet alleen te doen. We lopen graag een stukje met je mee.
Widows & Wdiowers: Turning loss into legacy. Be Bold. Be Brave. Be Brilliant.”
Hartelijke groet,
Astrid van Heumen
