Er is een moment in het proces van verlies dat je niet wordt uitgelegd.
Een moment waarop je beseft dat je niet alleen je partner bent verloren, maar dat er iets anders, iets stillers en misschien wel net zo ingrijpends verandert - de manier waarop de wereld naar jou kijkt, en hoe jij je verhoudt tot die wereld.
In de eerste periode na het overlijden word je gedragen. Letterlijk en figuurlijk.
Er zijn bloemen, kaarten, berichten. Mensen die aanbellen met eten, die even blijven zitten, die zeggen: “Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik ben er.” En hoe rauw het verdriet ook is, die nabijheid voelt als een zachte deken, iets wat je helpt om de eerste dagen en weken überhaupt door te komen.
Maar wat me, en zoveel anderen, heeft verrast, is dat deze fase tijdelijk is. En dat daarna een veel complexere realiteit begint.
Langzaam, bijna ongemerkt, verandert er iets. Gesprekken worden voorzichtiger, soms omfloerst, alsof mensen bang zijn om het verkeerde te zeggen en daardoor juist minder zeggen.
Je voelt het in de stiltes. In de zinnen die halverwege worden afgebroken. In het vermijden van jouw verhaal.
Mensen lijken te blijven zoeken naar het verdriet. Alsof het gesprek alleen bestaansrecht heeft zolang het gevoed wordt door leed.
Terwijl jij soms juist verlangt naar lichtheid. Naar het gewone leven.
Misschien nog confronterender is de afwezigheid. Mensen van wie je dacht dat ze dichtbij zouden blijven, worden stiller.
En juist daar kan een ander gevoel binnensluipen: eenzaamheid. Niet alleen het alleen zijn, maar het niet meer volledig gezien worden.
Wereldwijd behoort ongeveer 8 tot 10% van de bevolking tot weduwen, weduwnaars of nabestaanden. In Nederland alleen al gaat het om meer dan 1,8 miljoen mensen.
En toch voelt het vaak alsof je de enige bent.
En dan gebeurt er iets bijzonders. Er staan mensen op die je niet had verwacht. Mensen die blijven, luisteren en er echt zijn.
Juist vanuit deze ervaring is Widows & Widowers ontstaan. Omdat we voelden dat het anders moest.
Een community en support navigatiesysteem waar verbinden en verbonden zijn centraal staat.
Een plek waar je jezelf kunt zijn. Waar je niet hoeft uit te leggen hoe het voelt.
Waar nieuwe verbindingen ontstaan. Eerlijker. Dieper.
En ergens komt er weer ruimte voor vreugde. Anders, maar echt.
Daarom nodig ik je uit.
Op 23 juni - International Widows Day - komen we samen. Om te verbinden, te delen en samen het leven weer een stukje te omarmen.
Voel je welkom om een stukje met ons mee te lopen.
Hartelijke groet,
Astrid van Heumen
